သာသနာေတာ္အတြက္အားတက္ဖြယ္ရာ

        ယေန.ၿမန္မာၿပည္မွာသပိတ္အိုင္ဆရာေတာ္၊သဲကုန္းဆရာေတာ္၊သီတဂူဆရာေတာ္
လုိ.မသိသူမရွိေလာက္ေအာင္ထင္ရွားေက်ာ္ႀကားလွတဲ.ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ.နာဂစ္အ
တြက္ေဆာင္ရြက္ခ်က္အခ်ဴိ.နဲ.ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ.လူသိနည္းတဲ.ေႀကာင္းအခ်ဴိ.ကုို
wall street journal မွာေဖာ္ၿပတာကုိ dhamma web တစ္ဆင္.ၿပန္လည္ကူးယူတင္
ေပးလုိက္ပါတယ္။ႀကည္ညဳိသာဓုေခၚနုိင္ပါေစေသာ္၀္။

A New Breed of Monk Rises in Myanmar A New Breed of Monk Rises in Myanmar The Wall Street Journal, August 19, 2008 SAGAING, Myanmar -- Sitagu Sayadaw sits on a raised platform, three visitors kneeling below him, and explains the source of his power as a Buddhist monk. "I don't have any guns but I have very strong weapons: love, kindness and compassion," he says, as two novice monks massage his feet. He also possesses two traits that have propelled him to the equivalent of monastic superstardom in this Buddhist but military-run country: a knack for self-promotion and a keen sense of self-preservation. Sitagu Sayadaw represents a new breed of monk who eschews traditional asceticism in favor of tactics more familiar to televangelism. Wherever he goes, a camera crew follows, recording material for the videos of him that are available on the street in major cities. He travels widely in Asia, the U.S. and Europe to lecture and raise funds and is building a multimillion-dollar convention center here along the Irrawaddy River. Yet his teachings and actions are carefully calibrated so he can co-exist with the junta that has ruled Myanmar since 1962. Though he is, on occasion, a fierce government critic, he counts military top brass among his followers. Last year, the wife of Senior General Than Shwe, the country's supreme leader, paid homage to him at his monastery here. So when Cyclone Nargis struck in early May, leaving at least 138,000 dead or missing, Mr. Sitagu Sayadaw was an obvious and willing choice for foreign donors looking for a way past the government's resistance to outside aid. As his own monks spread out to help victims, he agreed to distribute what he says is almost $1 million in foreign donations so far to areas where the military kept foreigners out. Among the donors: British doctors, the King of Thailand and -- most sensitively -- the Catholic Church, which feared the dangers of acting alone because of the junta's decades-long persecution of Christians. "For me, Christians, Muslims, Buddhists, it's all the same," the rotund 71-year-old says in an interview at his Sitagu International Buddhist Academy. The money went toward fixing up seven hospitals badly damaged by the cyclone -- at a cost of $50,000 each -- and repairing schools, among other projects. Those efforts have given Mr. Sitagu Sayadaw's profile and popularity yet another boost. "If he ran in an election today, he would win," says Win Min, a Burmese academic based at Payap University in Chiang Mai, Thailand. Mr. Sitagu Sayadaw was born in 1937 in a small town in central Myanmar, then known as Burma. At age seven, he entered the local monastery to study, and by 20 years old became a Buddhist monk, taking the formal name Ashin Nanissara. He later studied Pali scripture, in which he is considered an expert, at Mandalay University. At first, Mr. Sitagu Sayadaw followed the usual path for Burmese monks: He spent three years in the 1970s meditating in a secluded forest. But soon after setting up his own monastery in Sagaing in 1979, he began to do major social projects, like building a water-supply system for the town. In 1987, he started construction of a 100-bed hospital and offered low-cost medicine for poor people. He became politically active in 1988, taking part in large-scale pro-democracy demonstrations. In a speech, he criticized the government of Ne Win, the former dictator. In the ensuing crackdown, in which 3,000 people were killed by the military, Mr. Sitagu Sayadaw fled to Nashville, Tenn., where he studied world religions, says Nyo Ohn Myint, a U.S.-based Myanmar opposition activist who met him during that period. Returning to Myanmar during a political thaw in the mid-1990s, Mr. Sitagu Sayadaw set up his academy in Sagaing -- a historic Buddhist town that is home to about 10,000 monks. He also opened a monastery in Austin, Texas, with the help of American friends. This time around, Mr. Sitagu Sayadaw tried to cultivate government contacts to help promote his education and health projects. He became close to Maung Aye, the country's No. 2-ranking general, say people who know the monk. "Pro-democracy groups claimed he was a puppet of the regime," Mr. Nyo Ohn Myint says. Still, Mr. Sitagu Sayadaw's popularity began to grow, aided by his social work and popular videotaped sermons. "This is the age of the charismatic monk," says one U.S. student who has studied Buddhism in Myanmar. "He's reaching people he couldn't reach before." When new pro-democracy protests, led by Buddhist monks, erupted last fall, Mr. Sitagu Sayadaw acted very differently this time around. He locked the gates of his monastery and forbade monks to take part in the protests, fearing reprisals, say a number of people who know him. But he also criticized the government in speeches and refused a government request for him to calm the Burmese people, who were angry about rising food and fuel prices. When the cyclone crashed ashore in May, Mr. Sitagu Sayadaw and some of his 100 monastic students collected rice and zinc roof sheets and traveled by car or boat to the worst-hit areas. As news of the devastation spread, the Catholic Church started looking for a way to disburse some of the tens of thousands of dollars donated by Catholic aid groups and churchgoers in Europe and the U.S. But Myanmar's military government is very suspicious of the church. Many Burmese Christians -- converted by American missionaries in the 19th century -- are from minority ethnic groups that the government accuses of fomenting separatist movements. Christians complain of frequent abuse and discrimination. In the 1960s, the government forced the nation's Catholic missionary schools to close. The Catholic Church reached Mr. Sitagu Sayadaw through a Burmese Buddhist man who works with a Catholic-run organization in Thailand. Mr. Sitagu Sayadaw flew to Bangkok and met with the archbishop of Thailand, where he agreed to be a conduit for their aid. "This was an effective way of being able to avoid too much visibility," says Ben Mendoza, who works with the Catholic Office for Emergency Relief and Refugees in Bangkok. The Church chose Sister Flora, a nun from the Yangon-based Sisters of St. Joseph of the Apparition who is originally from the Irrawaddy River delta, to liaise with Mr. Sitagu Sayadaw. Sister Flora says she remembers the military officers in the delta -- who were stopping many private Buddhist-organized aid convoys -- bowing at Mr. Sitagu Sayadaw's feet in a sign of respect during a recent tour to survey damage. Mr. Sitagu Sayadaw's "followers are very famous people," says Sister Ann Shwe, another nun involved in the relief effort. "They usually have a good relationship with the government." As the relief work winds down, Mr. Sitagu Sayadaw has started talking of his next project. He is interested in building a nationwide network of Sitagu-branded schools and colleges. And he's eager for more outside help. "Hey Mr. England," he asked a foreigner during a recent visit to Sagaing. "Can you get me £1 million?"

အမွတ္တရလြွတ္ေတာ္အေဆာက္အဦး

        တေလာကသတင္းေတြထဲမွာေနၿပည္ေတာ္မွာလႊြွတ္ေတာ္အေဆာက္အဦးအသစ္
ေဆာက္ေနတဲ.သတင္းဖတ္မိေတာ.လက္ရွိရန္ကုန္ကၿပည္သူ.လႊြွတ္တာ္အေဆာက္အဦး
ကုိသတိရမိတယ္။ၿမန္မာ.ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ(မဆလ)လက္ထက္မွာၿပည္သူ.လႊြွတ္
ေတာ္အစည္းအေ၀းေတြၿပဳလုပ္ခဲ.တဲ.အေဆာက္အဦးဟာရန္ကုန္ၿမဳိ.ၿပည္လမ္းမႀကီးေပၚ
မွာေရႊွြတံဂုံေစတီႀကီးရဲ.အေနာက္ဖက္မုဂ္တည္.တည္.ႀကားမွာၿပည္သူ.ရင္ၿပင္ပဲခံၿပီးရွိေန
ပါတယ္။ႀကီးမားက်ယ္ၿပန္.တဲ.ေၿမကြက္၊စိမ္းစုိေနတဲ.သစ္ပင္ႀကီးငယ္မ်ားစြာနဲ.ေ၀ဆာေန
ၿပီးအေဆာက္အဦးႀကီးကလည္းခန္.ၿငားထည္၀ါလွပါတယ္။
         ထုိစဥ္တံုးကၿပည္သူ.လြွတ္ေတာ္အေဆာက္အဦးလုိ.သာေခၚတာ၊တစ္ကယ္ေတာ.
အဲဒီမွာၿပည္သူ.လြွတ္ေတာ္၇ုံးနဲ.နုိင္ငံေတာ္ေကာင္စီ၇ံုးဆုိၿပီးနွစ္ပုိင္းခြဲထားပါတယ္။ပင္မ
လြွတ္ေတာ္ခန္းမႀကီးရွိတဲ.အေဆာက္အဦးဘက္ၿခမ္းကုိၿပည္သူ.လြွတ္ေတာ္ရုံးအၿဖစ္ဖြဲ.စည္း
ထားၿပီး၊အလံုလမ္းဘက္ကအၿခမ္း(လြွတ္ေတာ္မုခ္ဦး)ညာဘက္အၿခမ္းကုိေတာ.နုိင္ငံေတာ္
ေကာင္စီ၇ံုးအၿဖစ္ဖြဲ.ထားတာပါ။အဲဒီဘက္အၿခမ္းရဲ.အေပၚထပ္မွာနုိင္ငံေတာ္ေကာင္စီ၀င္
ေတြရဲ.၇ုံးခန္းေတြရွိပါတယ္။သူတုိ.ကအေပၚဆံုးအထပ္ေပါ.။န၀တေခတ္ကဒုတိယဗုိလ္ခ်ဴပ္
ႀကီးဖုန္းၿမင္.တုိ.အဲဒီ၇ုံးခန္းေတြမွာ၇ုံးထုိင္ခဲ.ႀကေသးတာေပါ.။နုိ္င္ငံေတာ္လံုၿခဳံေရးေကာင္စီ
၀င္ဆုိတဲ.ရာထူးနဲ.သူတုိ.၀န္ႀကီးရာထူးကၿပဳတ္ၿပီးေနာက္ပုိင္းေပါ.။အဲဒီေအာက္ကအထပ္မွာ
ေတာ.နုိင္ငံေတာ္ေကာင္စီရဲ.အဖဲြ.ခြဲေတြ၊ဥပမာတရားစီရင္ေရးအဖြဲ.၊စီးပြားေရးရာအဖြဲ.စတဲ.အဖြဲ.
ငယ္ေလးေတြရဲ.အစည္းအေ၀းခန္းမေတြရွိပါတယ္။ေအာက္ဆံုးထပ္ကေတာ.သာမာန္၇ုံး၀န္
ထမ္းေတြရဲ.ရုံးခန္းေတြေပါ.။နိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီရုံးဘက္အၿခမ္းကအေဆာက္အဦးပံုစံဟာ
အလယ္မွာေၿမကြက္လပ္ႀကီးကုိ၀န္းရံထားတဲ.စတုရန္းပံုအေဆာက္အဦးပါ။ၿပည္သူ.လြွတ္
ေတာ္ကေတာ.အစည္းအေ၀းခန္းမႀကီးရွိတဲ.အတြက္လံုးခ်င္းပါ။အဲဒီမွာလည္းေအာက္ဆုံး
ထပ္က၇ံုး၀န္ထမ္းေတြရဲ.၇ုံးခန္းေတြပါ။
         ၿပည္သူ.လြွႊတ္ေတာ္၇ံုးရဲ.အေနာက္ဘက္အလံုလမ္းအၿခမ္းမွာေတာ.နုိင္ငံေတာ္သမတ
အိမ္ေတာ္ရွိပါတယ္။အယင္လြွတ္ေတာ္အေဆာက္အဦးမၿပီးခင္တံုးကအဲဒီအိမ္ေတာ္၀န္းထဲမွာ
ပဲလြွႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းေတြလုပ္တာပါ။နုိင္ငံေတာ္ေကာင္စီ၇ံုးနဲ.ၿပည္သူ.လြွတ္ေတာ္ဟာ
ၿမန္မာၿပည္ရဲ.က်က္သေရေဆာင္ေရြွတံဂံုေစတီေတာ္ႀကီးနဲ.နီးကပ္စြာရွိေနတဲ.အတြက္သူ.ထက္
ေကာင္းတဲ.ေနရာေတာ.မေတြ.မိေတာ.ပါဘူး။နုိင္ငံေတာ္ရဲ.အဓိကတုိင္းၿပည္ရဲ.ကံႀကမၼာကုိဆံုးး
ၿဖတ္မယ္.အေရးကိစၥေတြကုိေဆြးေနြးတဲ.အခါေရွြေ၇ာင္တစ္၀င္း၀င္းနဲ.ေရြွတိဂံုေစတီႀကီးကုိဖူး
ေတြ.ေနရတာကုိကတုိင္ပင္ေဆြးေနြးမယ္.ေႀကာင္းအရာေတြကုိဓမၼနဲ.အညီၿဖစ္ေစဖုိ.ၿဖစ္မေန
ဘူးလာ။ဒါကလဲစိတ္ထားတတ္မယ္.သူရဲ.စိတ္နဲ.ပဲဆုိင္တယ္ထင္ပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုနွစ္တံုးက
ဦးစိန္လြင္ဟာေရြွတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီးကုိဖူးေတြ.ေနရတဲ.ထုိလြွတ္ေတာ္မုခ္ဦးကေနပဲေက်ာင္း
သားေတြကိုပစ္ခတ္နွိမ္နင္းဖုိ.အမိန္.ေပးခဲ.တာပါ။အေၿခအေနနဲ.အခါအခြင္.ကုိအသံုးမခ်တတ္
သူအတြက္ေတာ.ဘုရားဖူးလ်က္ကငရဲလားမယ္.အလုပ္ကုိလုပ္ေနမိလ်က္သားၿဖစ္တတ္ပါတယ္။

          အခုေတာ.ရွိေနၿပီးသားအေဆာက္အဦးကုိလစ္လ်ဴရွဳၿပီးေနာက္ထပ္တစ္ခုကိုနုိင္ငံပုိင္ေငြ
ေႀကးအေၿမာက္အၿမားအကုန္အက်ခံၿပီးထပ္ေဆာက္တဲ.သူရဲ.ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္မွဳကေတာ.
အံ.ၾသမကုန္နုိင္တယ္လုိ.ေၿပာရေတာ.မွာပါ။

အေဖနွွွွင္.သားမ်ား

                      
      ေသာႀကာေန.ကလန္ဒန္မွာၿပဳလုပ္တဲ.ၿပင္သစ္၊အီတလီ၊ႀသေတးလ်၊နဲ.အုိင္းရစ္၊အင္ဂလန္က
ၿမင္းစီးအေက်ာ္အေမာ္ေတြပါတဲ.ၿမင္းစီးၿပဳိင္ပြဲမွာဒူဘုိင္းရဲ.ဘုရင္ခံေစာ္ဘြားရွိတ္မုိဟာမက္မာ.တြန္း
နဲ.သားမ်ားကအနိုင္ရသြားပါတယ္။အေရွ.အလယ္ပုိင္းကလူငယ္မ်ားရဲ.စိတ္ကူးယဥ္စံၿပေခါင္းေဆာင္
အၿဖစ္နွစ္နွစ္ဆက္တုိ္က္စစ္တမ္းေကာက္ယူသုေတသနၿပဳမွုဳမွာေရြးခ်ယ္ခံရတဲ.ရွိတ္မုိဟာမက္ဟာ
တကယ္လည္းပံုၿပင္ထဲကစစ္ဘုရင္တစ္ပါးအလားကာယဗလ၊ဥာဏဗလနဲ.ၿပည္.စံုတယ္ဆုိတာဒီသ
တင္းနဲ.ဓါတ္ပံုကုိႀကည္.တာနဲ.တင္သိနိင္ပါတယ္။သူရဲ.ထူးၿခားဆန္းသစ္တဲ.အေတြးအေခၚေတြနဲ.
သတၱိရွိရွိဆံုးၿဖတ္အုပ္ခ်ဴပ္နုိ္င္တဲ.အရည္အခ်င္းေတြေႀကာင္.ဒူဘုိင္းဟာယေန.ကမ ၻာမွာတစ္ရွိန္
ထုိးေက်ာ္ႀကားေနတာၿဖစ္ပါတယ္။ယူေအအီးနိုင္ငံရဲ.ၿမဳိ.ေတာ္အဘူဒါဘီထက္ပုိၿပီးတုိးတက္ကာ
ကမ ၻာ.စီးပြားေရး၊နုိင္ငံေရးေလာကမွာပါပုိမုိလူသိမ်ားေအာင္စြမ္းေဆာင္နုိင္တဲ.သူ.အရည္အခ်င္း
ကုိႀကည္.ယင္အာရပ္ကမ ၻာကလူငယ္မ်ားရဲ.စံၿပေခါင္းေဆာင္အၿဖစ္ေရြးခံရတာမဆန္းဘူးလုိ.ဆုိ
ရမွာပါ။ၿမင္းေလာင္းတာ၀ါသနာႀကီးတာ၊နုိင္ငံၿခားသားအလုပ္သမားေတြကုိလစာနည္းနည္းပဲေပး
ၿပီးခုိင္းတာစသည္.မေကာင္းကြက္ေတြရွိေပမယ္.သူ.တုိင္းၿပည္သားေတြအတြက္ကေတာ.ေခါင္း
ေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ပါတယ္။သူ.တင္မကသူ.ရဲ.သားမ်ားဟာလည္းၿမင္းစီးခ်န္ပီယံ
ေတြၿဖစ္ၿပီးသမီးတစ္ေယာက္ကေတာ.အာရပ္နုိင္ငံမ်ားရဲ.ကာရာေတးေရြွတံဆိပ္ဆုကုိရထား
ၿပီးယၡဳလက္ရွိပီကင္းအုိလံပစ္မွာ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေနပါတယ္။

            လက္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္ရုံးရည္ေရာနွလံုးရည္ပါၿပည္.၀တဲ.ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကုိရထားတဲ.ဒူဘုိင္းၿပည္
သူမ်ားရဲ.ဘ၀နွင္.ဘယ္ဘက္လက္နွင္.တုိင္းၿပည္ရဲ.ဘ႑ာကုိခုိးၿပီးညာဘက္လက္နွင္.မိမိရဲ.ၿပည္
သူၿပည္သား၊ရဟန္းရွင္လူေတြကုိနွိပ္စက္တဲ.ကုိယ္ေတာ္ေရြွရဲ.ၿပည္သူၿပည္သားေတြၿဖစ္ရတဲ.က်ြန္
ေတာ္တုိ.တစ္ေတြရဲ.ဘ၀ေတြကေတာ.ေၿပာၿပလုိ.မရနုိင္ေလာက္ေအာင္ကြာၿခားတယ္ဆုိယင္ဒီ
ဒူဘုိင္းကုိမေရာက္ဘူးတဲ.သူ၊ဒူဘုိင္းအေႀကာင္းၿပည္.ၿပည္.စံုစံုမဖတ္ဘူးတဲ.သူဆုိယင္ေတာ.ဘယ္
သိနုိင္မလဲေပါ.ဗ်ာ။

ေသြးယူရမယ့္ မနက္ျဖန္

ရင္ကုိလာမွန္တဲ.ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဖတ္မိလုိ.ခြင္.ေတာင္းၿပီးတင္လုိက္တယ္။သံုးထားတဲ.စကားလံုး
ေတြကအားမာန္အၿပည္.နဲ.မုိ.ဖတ္မိသူကုိစိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြတက္ႀကြေစတယ္။စိတ္စြမ္းအား
ၿမွင္.စာေပေပါ.။ဘယ္လုိရွဳေထာင္.ကပဲႀကည္.ႀကည္.က်ြန္ေတာ္တုိ.အတြက္မနက္ၿဖန္တုိင္းဟာ
ေမွ်ာ္လင္.ခ်က္၊တုိက္ပြဲပါပဲ။

ေသြးယူရမယ့္ မနက္ျဖန္

ငါတို႔ရဲ႕မနက္ျဖန္ကို......

ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ ေသြးယူရလိမ့္မယ္

ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ တမ္းတစိတ္နဲ႔

အေပါင္ဆံုးလက္မွတ္ႀကီးကိုင္ၿပီး..

ငိုင္ေနရမယ့္ ဘ၀ေတြမဟုတ္ပါဘူး......

အားလံုးရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈကို...

ငါတို႔ေပါင္ႏွံခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ...။

အ႐ိုးဘဲကိုက္ဘူးတဲ့ ေခြးတစ္အုပ္က

လက္၀ါးႀကီးအုပ္ၿပီး ဘုရင္လုပ္ခ်င္ေနတာေလ...။

ခင္ဗ်ားျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ျဖစ္ျဖစ္...

မင္းျဖစ္ျဖစ္ ငါျဖစ္ျဖစ္.....

တိုက္ပံုနဲ႔ရင္ဖံုး၀တ္ျပီး....

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မွန္ထဲမွာ

ရဲရဲျပန္ၾကည့္ရဲတဲ့ တစ္ေန႔....

ငါတို႔တစ္ေနရာမွာ ျပန္ဆံုရလိမ့္မယ္..။

ႏြားကြဲလို႔က်ားဆြဲတာ

လူၾကားေကာင္းေပမယ့္...

က်ားကြဲလို႔ေခြးဆြဲတာ.....

ရာဇ၀င္နာတယ္..။

..........

ငါတို႔အေပါင္ဆံုးသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး

အလုခံထားရတာပါ

ဘယ္ေန႔ေနာက္ဆံုးဆိုတာ...

သတ္မွတ္ခ်က္မရွိတဲ့ တိုက္ပြဲ

ဇြဲရွိမယ္ဆို.......

မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ.....တိုက္ပြဲဘဲေဟ့..။


သစ္နက္ဆူး

ဘာရထားလည္းေမးပါဦး

ဖတ္ေစခ်င္တဲ.ေဆာင္းပါးေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။လင္.ခ္ကုိတုိက္ရုိက္ညြန္းလုိ.ရေပမယ္.
ကုိယ္.ဘေလာ.မွာပါမွတ္တမ္းအေနနဲ.ရွိေစခ်င္လုိ.ပါ။ေတာ္ႀကာမူရင္းဘေလာ.ကပိတ္သြား
ခဲ.ယင္မက်န္ရစ္ခဲ.မွာစုိးလုိ.ပါ။ ပိေတာက္ေၿမဘေလာ.ကယူထားတာပါ။

လူဆိုတာ ကိုယ္ၿမင္ဖူးတာ ႀကားဖူးတာေတြကို အေၿခခံၿပီး စဥ္းစားတာဆိုေတာ့ ဘဝ အေတြ႔အႀကံဳမတူရင္ အၿမင္လည္းမတူဘူး၊ ဒီလိုလူေတြ အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ဆုံေတာ့ မတူတဲ့ အၿမင္ေတြ ဖလွယ္ႀကတာ သိပ္အက်ိဳးရွိတယ္။ မင္းဘယ္သူ၊ ငါဘယ္သူ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာဆိုလို႔ ရရင္သိပ္ေကာင္းမယ္၊ အခုေတာ့ အဲဒီလို မသိႀကေတာ့ ႀကားလူက ဝင္ေႏွာင့္တာ၊ ဝင္ရန္တိုက္တာ ၿဖစ္လာႏုိင္တယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြမွာ ဒီလိုဖတ္ရတယ္ (စာအုပ္္ျပဳစု သူ၏ အျမင္ဟု မဆိုလိုပါ၊ ဆြန္ဇူး၏ အျမင္ ၿဖစ္ပါသည္)။

စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏ အၿခားအၿမင့္မားဆုံး အရည္အခ်င္းတရပ္မွာ ရန္သူတို႔၏အင္အားစုမ်ားကို ပူးေပါင္းၿခင္း မၿပဳႏုိင္ေအာင္ ဟန္႔တား ထားႏုိင္မႈၿဖစ္သည္။

ရန္သူ႔ႏုိင္ငံအား ထိခိုက္နစ္နာေစရန္ နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္ၿဖင့္ ေဆာင္ရြက္ရန္လိုအပ္၏။ ထိုနည္းလမ္းမ်ားမွာ ရန္သူ႔ႏုိင္ငံမွ အႀကံေပးပညာရွိ မူးမတ္မ်ားကို ေသြးေဆာင္စည္းရုံး၍ စြန္႔ခြာေစၿခင္း၊ သူလွ်ဳိ အေထာက္ေတာ္မ်ား ေစလႊတ္၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပ်က္ၿပားေအာင္ ဖန္တီးေစၿခင္း၊ အာဏာရွိ မူးမတ္မ်ားအား ပရိယာယ္သုံး၍ ေသြးကြဲေစၿခင္း၊…..ရန္သူ၏ မဟာမိတ္မ်ားက ရန္သူကို မကူညီေစရန္ သံတမန္နည္းမ်ားၿဖင့္ေဆာင္ရြက္ၿခင္း၊ အဓိကအားၿဖင့္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္သံတမန္ေရးရာမ်ားတြင္ လွည့္ဖ်ားစစ္ဆင္ရာ၌ ရန္သူ၏ မဟာမိတ္ႏွင့္ ရန္သူတို႔အႀကား သေဘာထားကြဲလြဲေစရန္ လည္းေကာင္း၊ ရန္သူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း စည္းလုံးမႈၿပိဳကြဲေစရန္ လည္းေကာင္း ဖန္တီးၿခင္းမ်ိဳး ေဆာင္ရြက္သင့္သည္။

(စစ္မဟာဗ်ဴဟာအၿမင္ ၊ ဗိုလ္မႈးႀကီးၿမင့္ေအာင္)

(ဆုန္ဇု၏စစ္ပညာက်မ္း၊ လကရ(ေထြ) ၀၀၁၀၊ ေလ့က်င့္ေရးညႊန္ႀကားေရးမႈးရုံး၊ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ)

ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း မပြင့္လင္းႏိုင္တာကို အဲဒီလို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ၿခဳံခုိတိုက္မည့္သူေတြကို ေတာ့သတိထားႀကပါ၊ ကိုယ့္စကားကို ေထာက္ခံသလိုလိုနဲ႔ အလြန္အကြ်ံဘက္ဆြဲသြားရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္တားေပးပါ။ အခု တိုင္းၿပည္အတြက္ တကယ့္ေစတနာနဲ႔ ေၿပာတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔ရလို႔ သိပ္ဝမ္းသာတယ္။

Cbox မွာဆဲတဲ့ဆရာေတြကိုလည္း မွာခ်င္တယ္၊ တခါတေလ ဆဲလိုက္တာက စိတ္ထဲက အက်ိတ္အခဲေတြ ဖြင့္ထုတ္လိုက္ရလို႔ စိတ္က်န္းမာေရးအတြက္ေတာင္ ေကာင္းတယ္ ေၿပာရမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆဲခ်ည္းေနရင္ ေနာင္ဘာမွ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး မစဥ္းစားပဲ ကိုယ္မႀကိဳက္တိုင္း ဆဲခ်ည္းပဲေနတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီး ပါသြားဦးမယ္။ ေဒါသအေလွ်ာက္ေတာ့ ဆဲၿပီးၿပီ၊ ေဒါသမပါပဲ ငါတကယ္ ေၿပာသင့္တာ ဘာလဲ ဆက္စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္ ။

ေနာက္တခုက ေဆြးေႏြးရာမွာ လူငယ္ေတြကို စဥ္းစားေပးေစခ်င္တယ္။ မသိလို႔ ရိုးရိုး သားသား ကန္႔ကြက္တာ၊ ေမးခြန္းထုတ္တာကို “ေခြးသားေလး၊ မင္းဘာသိလို႔လဲ၊ ဒါေတြဟိုဟာေတြသိရဲ႕လား၊ မသိပဲလာမေၿပာနဲ႔ ” လို႔ခ်ည္း အညြန္႔က်ိဳးေလာက္ေအာင္ မေဟာက္ပဲ စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး ရွင္းၿပေစခ်င္ပါတယ္။ အဖိုးႀကီးေတြ “ငါ့ေၿမးႀကီးလာရင္ မင္းေၿမးေတြကိုသတ္လိမ့္မယ္ကြ” ဆိုၿပီး ရန္ညိဳးေတြကို အေမြေပးတာမ်ိဳးေတြလည္း မလုပ္ေစခ်င္ပါ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းႀကားက ရန္ညိႈးေတြ ကုိယ့္သခၤ်ဳိင္းမွာ တပါတည္း ၿမႇဳပ္လိုက္ေစခ်င္ ပါတယ္။

ဦးႏုက စင္ၿပိဳင္အစိုးရေႀကၿငာလို႔ ဦီးေနဝင္းက အာဏာသိ္မ္းခုိင္းလိုက္တာ အခုထိ အားလုံး ဒုကၡေရာက္ေနရပါတယ္။ အခုလည္း လူငယ္စစ္သားေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေက်ာင္းသားေလး ေတြ ရန္ေစာင္ေနတာ တုိင္းၿပည္အနာဂတ္အတြက္ မေကာင္းပါ။

ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္တာလည္း ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလုံး အတြက္ပါ။ ဘယ္သူမွ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ မကင္းပါ၊ အိမ္ေထာင္ေရးၿပႆနာ၊ မိသားစုၿပႆနာ လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္၊ သမိုင္းထဲက ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ဘဝေတြကို ေလ့လာႀကည့္ပါ၊ ေၿပာခ်င္ရင္လည္း ေခါင္းေဆာင္မႈကိစၥနဲ႔ မႏြယ္ေစခ်င္ပါ၊ ဥပေဒခ်ိဳးေဖါက္ရင္ တရားစြဲပါ၊ ေခါင္းေဆာင္မႈမွားရင္၊ ညံ့ဖ်င္းရင္ ေနရာက ဖယ္ရွားၿပစ္ပါ။ လူမႈေရးကိစၥေတြကိုေတာ့ ကုိယ္ခ်င္းစာေသာအားၿဖင့္ လ်စ္လ်ဴရႈေစခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈရွိေအာင္ႀကိဳးစားႀကဖို႔၊ ေကာင္းတာေတြလည္း ၿမင္ႀကဖို႔ ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ လက္နက္ကိုင္ တိုက္လာၿပီး ကိုယ့္သားေၿမးေတြ က်ေတာ့ ဒီလိုဒုကၡေတြ မႀကဳံေစခ်င္ေတာ့လို႔ အေလ်ာ့ေပးလာတဲ့ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ “မတရားတာ လုပ္ရင္မခံဘူး၊ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၿပန္ခ်မယ္” ဆိုတဲ့ လူငယ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံၿခားမွာ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ရုံးကန္ေနရတဲ့ႀကားထဲက အခ်ိန္ေလး ဖဲ့ေပးၿပီး မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံအေရး ေၿပာဆိုၿငင္းခုံေနတဲ့သူေတြ၊ အားလုံးဟာ ေလးစားစရာလူေတြပါ (ဒီလို အေၿခအေနဆိုးႀကီးကို အၿမတ္ထုတ္အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး မတရားစီးပြားရွာေနသူေတြကိုေတာ့ ဖယ္ရွားသင့္ပါတယ္) ။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ေဘးလြတ္ရာ ေၿပးခိုရင္း ကုိယ့္လူမ်ိဳးေတြကို ဒုကၡတြင္းမွာ ခ်န္ထားခဲ့ရတာ ႀကည့္ၿပီး ကုိယ့္ကုိကိုယ္ အၿပစ္မကင္းသလို ခံစားရၿပီး ဒီဒုကၡကေန ၿမန္ၿမန္ကြ်တ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ အေသခံ ဗုံးခြဲခိုင္းတဲ့သူကခုိင္းး၊ နအဖ လုပ္သမွ်တရားသလား၊ မတရားသလား မႀကည့္ေတာ့ပဲ အတင္းအေလွ်ာ႔ေပးခုိင္းသူကခုိင္းနဲ႔ မွားယြင္းတဲ့ အႀကံေတြေပးေနမိတာ လဲရွိရဲ႕။ ရိုးရိုးသားသား ဒီလိုေၿပာမိတဲ့သူေတြကို ပိုက္ဆံေပးတဲ့သူအႀကိဳက္လိုက္ ေၿပာေနတဲ့ “ႏုိင္ငံေရး ဖာသည္” ေတြနဲ႔ တန္းတူထားၿပီး ဆဲဆိုၿပစ္တင္ေတာ့ မၿပဳသင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။

စကားစပ္လို႔ ဆိုရရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကို sanction ကိစၥနဲ႔ အၿပစ္တင္တာ မတရားဘူးလို႔ ေရွ႕ေနလိုက္ပါမယ္။ လက္ရွိကမၻာမွာ လက္နက္မကိုင္ဘူးဆိုရင္ ဥပေဒေဘာင္အတြင္းက တရားဝင္အေရးယူႏုိင္တာ ဒီတနည္းပဲရွိပါတယ္။ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီမွာလဲ ဒီလက္နက္ပဲသုံးပါတယ္။ နအဖရဲ႕မတရားမႈေတြကိုလည္း ဆန္႔က်င္တယ္၊ လက္နက္လည္း မကိုင္ခ်င္ဘူး၊ ေလနဲ႔ဆန္႔က်င္ရုံ မဟုတ္ပဲ တကယ္လည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္လိုရင္ ဒီနည္းပဲရွိပါတယ္၊ အခုႀကဳံရတဲ့ ၿပႆနာက ဒီနည္းက ဆင္းရဲသားေတြကို ပိုထိၿပီး၊ လူေတြဘယ္ေလာက္ႀကပ္ႀကပ္ ဆင္းေပးစရာမလိုတဲ့ အစိုးရမ်ိဳးမွာသြားသုံးမိလ်က္သား ၿဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့နည္းကို ရွာေဖြက်င့္သုံးသင့္ပါတယ္၊ တကယ္လို႔ sanction သာမရွိခဲ့ရင္လည္း နအဖ ရဲ႕ အခ်ိဳး၊ ေလသံ ဘယ္လိုရွိမယ္ အားလုံး မွန္းႀကည့္လို႔ ရပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ စကားတခြန္းေၿပာလိုက္တာနဲ႔ sanction ေတြ ၿပန္ရုပ္သြား လိမ့္မယ္ဆိုတာကေတာ့ ေလးေလးဝါး (ကေလးအေတြး) သာ ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီကိစၥက အေနာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ က်င့္ဝတ္ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ပိုဆိုင္ပါတယ္၊ ၿမန္မာအစိုးရဘက္က ခိုင္လုံတဲ့ ကတိေတြ ေပးႏုိင္မွ၊ အလားအလာေကာင္းေတြ ရွိလာမွ ၿပန္ရုပ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ဆက္စပ္ေၿပာရရင္ အတိုက္အခံေတြကို လက္နက္ကိုင္ေစခ်င္တာ နအဖ ဘက္က ၿဖစ္ပါတယ္။

“မင္းတို႔ေတာခိုခ်င္ရင္ နယ္စပ္အထိ လိုက္ပို႔ေပးမယ္” လို႔ ေတာင္စိန္ေခၚဖူးပါတယ္။

သေဘာထားကြဲလြဲမႈတိုင္းကို ဒီလို အင္အားသုံးေၿဖရွင္းတာ မေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာတခု ၿဖစ္ပါတယ္။ အရင္ၿပည္တြင္း သူပုန္ေခတ္ ကလည္း ညွိႏႈိင္းေရးနဲ႔ အၿပဳတ္တိုက္ေရးမွာ အေရြးမွားလို႔ အခုထိ ၿပႆနာရွည္ခဲ့ ရပါတယ္။ ကိုယ့္သေဘာထားကုိ သေဘာမတူတဲ့ သူတိုင္းကို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္တာ အမ်ိဳးသားႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ပါ။ အမ်ိဳးသား ႏုိင္ငံေရးကို တားဆီးေနတာ ၿဖစ္ပါတယ္၊ တမ်ိဳးသားလုံး ကုိယ္ေၿပာစရာရွိတာ ေၿပာဆိုညိွႏႈိင္းႏုိင္မွ အမ်ိဳးသားႏုိင္ငံေရး ၿဖစ္ပါမယ္။ နအဖဘက္က ၿပဳၿပင္သင့္တဲ့ အပိုင္းၿဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ “အၿပဳတ္တိုက္” အစဥ္အလာကို စြန္႔လႊတ္သင့္ပါၿပီ။

တပါတည္း အတိုက္အခံဘက္ က NLD အေႀကာင္း ကြ်န္ေတာ့္အၿမင္ကို ဆက္ေၿပာပါရေစ။

ပါတီတြင္းဒီမိုကေရစီစသည္ၿဖင့္ ၿငင္းခုံမႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေၿပာရရင္ organizational structure ဆိုတာ အဲဒီအဖြဲ႔က ေဆာင္ရြက္မည့္ functions ေတြအတြက္ အေကာင္းဆုံး ၿဖစ္ေအာင္ tune လုပ္ထားရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အဖြဲ႔ကို စစ္တုိက္ခိုင္း ရင္ ေဆြးေႏြးၿငင္းခုံေနတာနဲ႔ အကုန္ေသကုန္ပါလိမ့္မယ္။ ထက္ေအာက္အမိန္႔နာခံမႈ၊ တာဝန္ယူမႈေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ စစ္တပ္ကို တုိင္းၿပည္အုပ္္ခ်ဳပ္ခုိင္းရင္ အကုန္ပ်က္စီး မြဲၿပာက်ကုန္လိမ့္ပါမယ္။ ကုိယ္လုပ္မရတဲ့ အလုပ္ကို ဇြတ္မလုပ္သင့္ပါ၊ အမ်ားနစ္နာပါတယ္။ ၿမန္မာၿပည္မွာရွိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတုိင္းလိုပဲ NLD လည္းဖြဲ႔စည္းပုံညံ့တာ အဆန္းမဟုတ္ပါ၊

ၿမန္မာေတြအားလုံး အဓိိကထား သင္ယူေလ႔လာရမည့္ ပညာရပ္ၿဖစ္ပါတယ္။ နအဖေရာ NLD မွာပါ လူသစ္လဲသင့္တာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတၱိ၊ ပညာ၊ စိတ္ဓါတ္ ေကာင္းတဲ့ လူငယ္လူသစ္ေတြ ဘယ္မွာလည္း။ လုပ္ပါ့မယ္ဆိုရင္ေကာ လူငယ္ေတြရဲ႕ အေတြးအၿမင္ အသစ္ေတြနဲ႔ လုပ္ခြင့္ရပါ့မလား၊ လိုအပ္လို႔ ၁၈၀ ဒီဂရီ လမ္းေႀကာင္းေၿပာင္းမယ္ဆိုရင္ ခြင့္ၿပဳမွာလား။ လူငယ္အခ်င္းခ်င္း ညိွႏႈိင္းရသြားလို႔ အဆင္ေၿပသြားရင္ တားဆီးမွာလား။ လမ္းမွား၊ စံနစ္မွားႀကီးကိုပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုလူေကာင္းက ဝင္လုပ္ပါ့မလဲ။ ေလာဘႀကီးတဲ့ အခြင့္အေရးသမား၊အထက္ဖားေအာက္ဖိ၊ conscience မရွိတဲ့ လူငယ္ေတြပဲ ဝင္လုပ္လိမ့္မယ္။ အစစ္အမွန္ေၿပာင္းလဲမႈရွိမယ္၊ ကုိယ္နဲ႔ မိသားစု အႏၲရာယ္မရွိရင္ တုိင္းၿပည္ အတြက္ ဦးလည္မသုန္လုပ္မဲ့ လူငယ္၊ လူလတ္ေတြ အမ်ားႀကီးထြက္လာလိမ့္မယ္၊ အခုေတာ့ နအဖရဲ႕ ရက္ရက္စက္စက္လုပ္တဲ့ အက်င့္ကို ေႀကာက္ရလုိ႔ အေရးႀကံဳရင္ ရူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနႀကတယ္။ ဒီေလာက္ႏွိပ္ကြပ္ေနခ်ိန္မွာ ပါတီတြင္းဒီမိုကေရစီဟာ “က်ားလိုက္တုန္း ဝါစဥ္္ေရြး” ၿဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ လူသစ္ေတြတင္သင့္တာေတာ့ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္လာလုပ္ဝ႔ံတဲ့ လူငယ္ရွားပါတယ္၊ မဟုတ္မခံခ်င္စိတ္တခုတည္းနဲ႔ ဘဝပ်က္၊ အသက္အေသခံဝံ့တဲ့ သတၳိခဲေတြသာ ေလာေလာဆယ္ရွိေနပါတယ္။ နအဖကေတာ့ ၉၀ ရလာဒ္ဟာ NLD ပ်က္မွ ပ်က္မွာမိုလို႔ ေသခ်ာေပါက္ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါလိမ့္မယ္။ ပါတီတြင္းၿဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို အင္တာနက္ ကတဆင့္ ၿပည္သူကို မတင္ၿပႏုိင္တာ အဆိုးဆုံး အားနည္းခ်က္လို႔ ထင္ပါတယ္။

တတိယအုပ္စု (Third Party) အမည္ရ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေႀကာင္းေၿပာပါမယ္။ သူတို႔ေတြ အားလုံးက ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ၿပည္သူလူထု၊ ယိုယြင္းယိမ္းယိုင္ေနတဲ့ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ အေၿခအေနကို ေထာက္ထားၿပီး ကုိယ့္ဘက္က မွန္ေပမယ့္ နအဖကို အတိုက္အခံခ်ည္းပဲ ဆက္မလုပ္နဲ႔၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္အေလ်ာ့ေပး ရသေလာက္အခြင့္အေရးယူၿပီး တိုင္းၿပည္ ေကာင္းရာေကာင္းေႀကာင္းေတြ စလုပ္ထား ႀကဖို႔ တိုက္တြန္းႀက ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ တူႀကေပမယ့္ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ပုံ ကြာၿခားႀကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က နအဖ ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳ ေသြးတာလြန္ၿပီး နအဖ မတရားတာေတြကိုေတာင္ ကာကြယ္ဖာေထးလြန္းလို႔ ဖာသည္ႀကီးလို႔ အေၿပာခံရတယ္၊ နအဖ ႀကက္တူေရြးက မေပးတဲ့ ကတိေတြကို ရမွာေသခ်ာတယ္လို႔ မစားရ

ဝခမန္းေတြ ကဲေၿပာႀကတယ္၊ နအဖက မ်က္ႏွာေၿပာင္တိုက္ၿပီး သူေရးတဲ့စည္းကမ္း သူေဖါက္သြားေတာ့ သူတို႔လဲ မ်က္ႏွာေၿပာင္တုိက္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနႀကတယ္။ တရားမွ်တမႈတို႔၊ အမွန္တရားတို႔ကို ဂရုမစုိက္ဘူးဆိုရင္ ဘာလို႔ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနမလဲ။ အခု အမွန္ကို ေလသံေတာင္ မဟရဲရင္ လႊတ္ေတာ္ထဲက်မွ တကယ္ဖဲ့မယ္ဆိုတာ စိတ္ခ်ရပါ့မလား။ နအဖကို ပူးသတ္ၿပီး ဇပ္ကနဲ ဓားနဲ႔ထုိးမယ့္သူေတြ ေလာေလာဆယ္ အေလ့အက်င့္ရေအာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ေက်ာကိုဓားနဲ႔ ထိုးေနႀကတယ္။ ေရာမကို ပိုခ်စ္လို႔ ဆီဇာ႔ကို သတ္လိုက္ရတယ္ ေၿပာဦးမလား မသိပါ။ တတိယလမ္းေႀကာင္းတခု ရွာမၿပပဲ နအဖ လမ္းကိုလိုက္မယ့္သူေတြကို တတိယအုပ္စုလို႔ သတ္မွတ္ရ ခက္ေနတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းတဲ့ ပညာတတ္ေတြၿဖစ္ေပမယ့္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို အားမရဘူး၊ ကုိယ့္ဇာတ္ကိုယ္ႏုိင္ေအာင္သာ ကႀကပါလို႔ပဲ ေၿပာခ်င္ေတာ့တယ္။ မြန္ၿမတ္တဲ့ လက္ေတြ႔လုပ္ရပ္နဲ႔ တတိယအုပ္စုေတြ ထြန္းကား လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္ ဘာဆက္လုပ္လို႔ ဘာဆက္ၿဖစ္ႀကမယ္ နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ေဆြးေႏြးေနႀကတာေတြကို ၿပန္စုစည္းတင္ၿပရရင္ေတာ့ အင္အားသုံးတဲ့ နည္းမွာ လုံၿခံဳေရးေကာင္စီ အေမရိကန္တဦးဦးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေအာက္ကေန စစ္ေရးအရ အေရးယူတာနဲ႔ တရုတ္၊ အိႏၵိယတုိ႔ ပူးေပါင္းပါဝင္တဲ့ ထိထိေရာက္ေရာက္ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈနည္း ၂ ခုကို တင္ၿပႀကပါတယ္။

ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးေရးနည္းမွာ တရုပ္၊ အိႏၵိယ တို႔ရဲ႕ႀကားဝင္ကူညီမႈၿဖင့္ နအဖႏွင့္ အတိုက္အခံ ေတြ ေဆြးေႏြးၿပီး

၁။ ၉၀ ရလာဒ္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖၚကာ NLD က အစိုးရ ဖြဲ႔ၿခင္း ( ၉၀ ရလာဒ္ကို အစမေဖ်ာက္ႏုိ္င္ရင္ ၁၉၉၀ အစိုးရ နဲ႔ ၂၀၁၀ အစိုးရ စင္ၿပိဳင္ ၿဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္၊ ဒီလုိမၿဖစ္ေအာင္၊ တကယ္လို႔ ၿဖစ္လာရင္ နအဖ က အင္အားသုံးၿဖိဳခြင္းပါလိမ့္မယ္)

၂. နအဖ နဲ႔ NLD ပူးတြဲ အစိုးရဖြဲ႔ၿခင္း၊ သို႔မဟုတ္ နအဖ က key positions မ်ားေလာက္သာယူထားၿပီး က်န္ေနရာမ်ားၿဖင့္ NLD က အစိုးရဖြဲ႔ၿခင္း။

၃. Roadmap ကို All-inclusive ၿဖစ္ေအာင္ၿပင္ဆင္ၿပီးမွ ဆက္လုပ္ၿခင္းတို႔ကို ေဆြးေႏြးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒါေတြဘာမွ ၿဖစ္မလာရင္ေတာ့ လက္ရွိ နအဖ စိတ္တိုင္းက် Roadmap အတိုင္း ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ႀကရမွာၿဖစ္ပါတယ္။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေဆြးေႏြးႀကတာေတြကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္နဲ႔ NLD ပါတီ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ၿပိဳင္ခြင့္ရႀကမလား၊ သူတို႔ကေကာ ဝင္ၿပိဳင္မလား၊ အခုလက္ရွိမတရားအတားအဆီး အခ်ဳပ္အခ်ယ္ေတြကို ဖယ္ေပးလုိက္ရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ NLD ပါတီ အလ်င္အၿမန္ ၿပန္လည္အင္အားႀကီး လာႏုိင္မလား၊ ဒီလုိၿဖစ္မလာေအာင္ ဘယ္နည္းေတြနဲ႔ နအဖ ညစ္မလဲ၊ လက္ရွိအႏုိင္ရ NLD မဖ်က္ရေသးပဲ နအဖ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီး အစိုးရအသစ္တင္ဝံ့ပါ့မလား၊ အစိုးရသစ္ထဲ အေခ်ာင္ဝင္ထိုင္ေနတဲ့ စစ္သားေတြကို အစိုးရဘယ္ႏွစ္ဆက္ေလာက္ၿပီးရင္ ဖယ္ရွားႏုိင္မလဲ၊ အစိုးရသစ္မွာ တရားဝင္ စစ္တပ္ႀသဇာ က်သြားမလား၊ ပိုအားေကာင္းလာမလား စသည္တို႔ၿဖစ္ပါတယ္။ နအဖ အေနနဲ႔ကေတာ့ သူတို႔လူ သမၼတ ရရင္ရ၊ မရရင္လည္း ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က စစ္တပ္ရဲ႕ တထီးတနန္းႀကီးစိုးမႈကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းဖို႔ ႏွစ္ဆင့္ကာထားပါတယ္။ ဒီလို စစ္တပ္က တရားဥပေဒအထက္မွာ ရွိေနသ၍ေတာ့ နယ္ေတြမွာ စစ္တပ္ရဲ႕ လူအခြင့္ အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈေတြ ကေန ေဒသခံတိုင္းရင္းသားေတြကို ကာကြယ္ေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔လဲ ဆိုႀကပါတယ္။ လက္ရွိမွာေတာ့ နအဖ ဘက္က ညီလာခံတက္ထားတဲ့ အဖြဲ႔တိုင္းကို သူတို႔ရဲ႕ အခါေပး တဆညပါတီ၊ ၿပည္သူအေရၿခံဳ ႀကံ့ဖြံ႕ပါတီတို႔နဲ႔ ဖိအားေပး မဟာမိတ္ဖြဲ႔ေစၿပီးေတာ့ တုိင္းရင္းသားမဲေတြအရယူ ဖို႔စီစဥ္ထား ပါတယ္ (ႀကံ့ဖြံ႕မွာ ဝန္ထမ္းေတြကို ဖိအားေပး ထည့္သြင္းထားတဲ့အတြက္ ဝန္ထမ္း ႏုိင္ငံေရး မလုပ္ရ စည္းကမ္းအရ တဖြဲ႔လုံးကို ႏုိင္ငံေရး ပါတီေၿပာင္းဖို႔ ဥပေဒအရ အခက္အခဲ ရွိႏုိင္ပါတယ္၊ ကလိမ္ကက်စ္တခု ထပ္လုပ္ရပါမယ္)။ တိုင္းရင္းသားေတြကေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းရင္းသား အက်ိဳးကာကြယ္မည့္ အရပ္သားပါတီတခုဖြဲ႕ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခုိင္းမယ္၊ ကုိယ္ေဒသအတြင္း ေရြးေကာက္ပြဲ တရားမွ်တမႈရွိေအာင္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔က ေစာင့္ေရွာက္ ေပးမယ္ စသည္ၿဖင့္ စဥ္းစားေနပုံ ရပါတယ္ (ဒီေနရာမွာ အဲဒီ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔က ဘက္လိုက္မႈလုပ္မလုပ္၊ တရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ရရင္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ကို္ ဖ်က္ဖို႔သေဘာတူမွာလား၊ နအဖက ဘယ္အဆင့္ကတည္းက လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ကို အတင္းဖ်က္ခိုင္းမလဲ စသည္ၿဖင့္ စဥ္းစားစရာ ရွိပါတယ္)။ စုစည္းထားတဲ့ အတုိက္အခံသေဘာမရွိေတာ့ပဲ save your own ass သေဘာနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ႀကရမည့္ပုံပါ။ တက္လာတဲ့ အစိုးရ အဆက္ဆက္ကလည္း တႏုိင္ငံလုံးအတြက္ အေကာင္းဆုံးမဟုတ္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံနဲ႔ ၿဖစ္သလုိ၊ ရသေလာက္ ဆက္စခန္းသြားရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္ နဲ႔ ၿပည္သူ၊ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းႀကား အေႀကအလည္ မေၿဖရွင္းရေသးလို႔ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ ဆက္မ်ိဳသိပ္ထားႀကရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းေအာင္ၿပင္မယ္ ဆိုရင္လည္း ၿပင္ရ ခက္ေအာင္လုပ္ထားတဲ့ အတားအဆီး အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အရင္ ရင္ဆုိင္ရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီခရီးကို အဲဒီပုံအတိုင္းသြားဖို႔ တတိယအုပ္စုေတြက စိတ္ေစာေနႀကပါၿပီ။

ေနာက္ တခုက ၁၉၉၀ နဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲခ်င္းကြာၿခားပုံပါ၊ ပထမတခုကို ဗိုလ္ေစာေမာင္ က လုပ္ေပးၿပီး ေနာက္တခုကို ဗိုလ္သန္းေရႊက လုပ္မွာပါ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ခ်င္း ကြာၿခားမႈဟာ အဓိကၿဖစ္ပါမယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆႏၵခံယူပြဲဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ သိကၡာသမာဓိကို ၿပေနပါတယ္ ။ အခ်ိဳ႕ တတိယအုပ္စုေတြကေတာ့ နအဖ ကို ရင္မဆိုင္ပဲေမြးထားတဲ့ အားေတြ အကုန္စုၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔တာစူေနပါၿပီ၊ ရထားႀကီးထြက္ေတာ့မယ္၊ တက္ႀက၊ တက္ႀကလို႔ ေဆာ္ႀသေနႀကပါတယ္၊ ဘယ္သြားမယ့္ ရထားလည္း ေသခ်ာမေၿပာႀကပါဘူး၊ ေတာ္ႀကာ မႏၱေလးသြားမယ့္သူ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားစီးမိေနမွာ စိုးရိမ္ရပါတယ္။ ဝါေဆာသြားမွာလား၊ ဆိုက္ေဗးရီးယား ပို႔မွာလား၊ Auschwitz မွာ ဂိတ္ဆုံးမွာလား အရင္စုံစမ္းႀကပါဦး၊ ဘယ္လိုၿဖစ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ ႀကိဳစဥ္းစားႀကပါဦးလို႔ တိုက္တြန္း ခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးပိတ္အေနနဲ႔ မၿဖစ္ႏုိင္မွန္းသိၿပီးသား အေတြးတခုကို တင္ၿပခ်င္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံၿခား သားတိုင္းက မင္းတို႔ၿမန္မာေတြကို ကူညီခ်င္ရင္ အဖြဲ႔ေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဘယ္သူနဲ႔ ဆက္သြယ္ ရမွန္း မသိဘူးလို႔ ေၿပာႀကတယ္။

အရင္က လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့ ဘုံရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ဖဆပလလို အမ်ားစုပါဝင္တဲ့ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႕ၿပီး ဘုံရန္သူ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕စံနစ္ကို ဖယ္ရွားႏိုင္ခဲ့တယ္။ အခုလည္း ႏုိင္ငံဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုတဲ့ ဘုံရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ အတိုက္အခံ အားလုံး စုစည္းၿပီး ၿမန္မာတႏုိင္ငံလုံးကို ကုိယ္စားၿပဳႏုိ္င္တဲ့ အဖြဲ႔ႀကီးဖြဲ႔ ၊ ၿမန္မာတႏုိင္ငံလုံး၊ တကမၻာလုံးက လက္ခံႏုိင္မည့္ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး လမ္းေႀကာင္းေတြကို ခ်ၿပၿပီး တပ္မေတာ္ကိုလည္း “က်ဳပ္တို႔ေတြ ဒီအတိုင္းလုပ္ရင္ ႏုိင္ငံၿပိဳကြဲစရာ မၿဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ အားလုံးကို ဒုကၡေပးေနတဲ့ ဘုံရန္သူ စစ္အာဏာရွင္ စံနစ္ဆိုးကို ဖ်က္သိမ္းႀကစုိ႔” ဆိုၿပီး proposal တင္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ တပ္မေတာ္ထဲမွာလည္း ကမၻာ႔အေၿခအေန အရပ္ရပ္ကိုလည္းၿမင္ႏုိင္၊ ဒါေတြနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ တပ္မေတာ္အတြက္ လမ္းေႀကာင္းအသစ္ကိုလည္း ခ်ႏုိင္မယ့္ အိုင္ဒီယာ အသစ္နဲ႔ လူငယ္ေတြ ေနရာရလာရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ Crimson Tide ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္တခုထဲမွာ Nuclear လက္နက္တင္ ေရငုပ္သေဘၤာတစီးေပၚမွာ CO ႀကီးက “ဂ်ပန္ကို အႏုၿမဴႀကဲတာ မွန္တယ္၊ ငါသာဆိုရင္ တလုံးထပ္ႀကဲဦးမယ္” ဆိုၿပီး သင္ယူလာတဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္မီတဲ့ သမၻာရင့္စစ္သားႀကီး၊ XO ေလးက “စစ္ပြဲမွာ တကယ့္ရန္သူအစစ္ကစစ္ပြဲပဲ၊ မတတ္သာလို႔ စစ္ၿဖစ္ရင္ အၿမန္ဆုံး ၿပန္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္” ဆိုၿပီး သင္ယူထားတဲ့ တက္သစ္စ၊ ၿပႆနာတခုကို ႏွစ္ေယာက္ မတူတဲ့ အၿမင္နဲ႔ ရွင္းႀကၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာ CO ႀကီးက ေခတ္သစ္မွာ သူကငါ့ထက္ပိုသင့္ေတာ္တယ္ဆိုတာ လက္ခံၿပီး သူကAနားယူ၊ လူငယ္ေလးကို ရာထူးတင္ေပးသြားတာ သေဘာက်တယ္။ Old Gen ေတြ အနားယူၿပီး New Gen ေတြကို လက္လႊဲရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီလို႔လည္း ယုံႀကည္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြေႀကာင့္ လက္ေတြ႔ၿဖစ္ေနတာေတြ ၿမင္ရၿပန္ေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ႀကီး ကမၻာ့ထိပ္တန္းေရာက္ေနတဲ့အေႀကာင္း အိ္မ္မက္မက္ေနတုန္း “ဆိုက္ကား အားလား” ဆိုမွ လန္႔ႏုိးလာတယ္ဆိုတဲ့ ဟာသကို သတိရမိတယ္။ “မင္းကမွ ေလးေလးဝါး အစစ္” လို႔ေၿပာရင္လည္း စိတ္ဆိုးမယ္ မဟုတ္ေႀကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

ေလးစားစြာၿဖင့္

ေရႊဘ

" အားလုိ.ေတာင္မေအာ္နုိင္ပါ "

    သမီးေရ...

            တစ္ခ်ိန္တံုးကေဖေဖတုိ.တိုင္းၿပည္မွာအခုလုိမ်ဴိးအၿဖစ္အပ်က္ေတြဟာတစ္ကယ္
ရွိခဲ.တယ္ဆုိတာဒီစာကုိသမီးဖတ္နိုင္တဲ.၊စဥ္းစားနားလည္နုိင္တဲ.အခ်ိန္မွာဖတ္နုိ္င္ဖုိ.ေဖေဖ
အမွတ္တရစုေဆာင္းထားခဲ.တယ္။ သမီးေလးဖတ္ဖုိ.အတြက္ေပါ.။

 

မုိးမခသတင္းစာမ်က္နွာမွရယူပါသည္။

ေပ်ာက္ဆံုးပ်က္ၿပယ္ခဲ.ေသာအိပ္မက္ ( သုိ.မဟုတ္ ) အႀကဳိက္ဆံုးပုိ.စ္တစ္ခု

        လြန္ခဲ.ေသာဆယ္စုနွစ္နွစ္ခုကကြ်န္ေတာ္တုိ.လည္းသူတုိ.ၿပည္သူေတြလုိပင္ေမွ်ာ္လင္.ခ်က္အိပ္မက္
ေတြၿဖင္.ရွင္သန္ခဲ.ႀက၊သမုိ္င္း၏အလွည္.အေၿပာင္းႀကဳိးပမ္းမွဳၿဖစ္စဥ္ႀကီးတြင္ပါ၀င္ခဲ.ႀကသည္။သုိ.ေသာ္
အမိတုိင္းၿပည္၏ႀကမၼာကပင္ငင္ခဲ.ေလသလား၊ပါ၀င္ဦးေဆာင္ဆင္နႊဲခဲ.သူမ်ား၏နုိင္ငံေရးပြဲသိမ္းကစား
ကြက္ပင္မွားယြင္းခဲ.ေလသလားမသိ၊ဓမၼနွင္.အဓမၼအားၿပဳိင္မွဳတြင္အဓမၼကအားသာခဲ.သည္။အေရွ.ဆီမွာ
သန္းခဲ.ေသာေရာင္နီကားေပ်ာက္ဆံုးပ်က္ၿပယ္ခဲ.ေလၿပီ။ယၡဳေတာ.ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာစမ္းတစ္၀ါးၿဖစ္ခဲ.
ႀကရေပၿပီ။
          ဖတ္မိသူတုိ.အေတြးအၿမင္ဗဟုသုတ၊သမုိင္းသင္ခန္းစာအနည္းငယ္မွ်ပင္ရသည္ဆုိၿငားအံ.၊မူရင္းပုိ.စ္
တင္သူ၏ရည္ရြယ္ခ်က္အထေၿမာက္ပါလိမ္.မည္။ယၡဳေတာ.ထုိစဥ္ကအိပ္မက္နွင္.လက္ေတြ.ကုိဆက္စပ္ခဲ.
ႀကသူတုိ.၏ေရႊေ၇ာင္ေန.ရက္မ်ားအားအမွတ္တရေရးထားေသာမခင္မမမ်ဴိး၏ပုိ.စ္အားၿပန္လည္တင္ၿပထား
ပါသည္။


                        People Power Movement from Phillippines

ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသားတို႕၏လူထုလွဳပ္ရွားမွဳေအာင္ပြဲ

၁၉၈၀ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား၏ ေႏွာင္းပိုင္းကာလ။

တနည္းဆိုေသာ္ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ကမာၻ႕ဒီမိုကေရစီ လွဳပ္ရွားမွဳ လွိဳင္းလံုးၾကီး ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားသို႔ေရာက္ရွိပ်ံ့ႏွံ႔ခ်ိန္။

ယင္းကာလ ဖိလစ္ပိုင္ အမ်ိဳးသားတို႔၏ လူထုလွဳပ္ရွားမွဳၾကီးကား အံ့မခန္းဖြယ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ အာဏာရွင္ မားကိုးစ္၏ အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ က်င့္သံုးႏိုင္ခဲ့သည္။

ဤကာလ သမိုင္းေၾကာင္းကို အတိုခ်ဳံး ေလ့လာၾကည့္ၾကပါစို႔။

ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံုအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံ ဥပေဒအရ သမၼတသက္တမ္းမွာ ေလးႏွစ္သက္တမ္းႏွစ္ၾကိမ္သာျဖစ္ေသာ္လည္း အာဏာရွင္ မားကိုးစ္က အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ သမၼတအျဖစ္၊ေရြးေကာက္ခံရျပီး ေနာက္ပိုင္းကာလ၌ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ထုတ္ျပန္ေၾကျငာ၍ သူ႔စိတ္ၾကိဳက္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒသစ္ကို ထပ္မံေရးသားခဲ့သည္။

စစ္တပ္ကို သူ႔ၾသဇာေအာက္သို႔ သိမ္းသြင္းခဲ့သည္။ စာနယ္ဇင္းႏွင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားအား ေမာင္ပိုင္စီးခဲ့သည္။ လာဘ္စားမွဳ၊ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်မွဳ၊ လုပ္ၾကံမွဳ၊ သတ္ျဖတ္မွဳမ်ားျဖင့္ ထင္ရာစိုင္းေနေသာ မားကိုးစ္အစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူမ်ားမွာကား ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ထိတ္တလန္႔လန္႔၊ က်ီးလန္႔စာစား၊ ဆင္းရဲ ငတ္ျပတ္မွဳမ်ားကို ခံစားရင္း-----၊

ရာဇ၀င္လာ ဆိုရိုးတခုရွိသည္။

“အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာသည္ ျပည္သူ႔ထံမွ ဆင္းသက္ရမည္“ တဲ့။

ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကား ျပည္သူ႔ထံမွ မသက္ဆင္း။ မားကို႔စ္ႏွင့္ သူ၏ အေပါင္းအပါမား လက္တြင္းမွ သက္ဆင္းေနသည္။ ျပည္သူတို႔ ဘာလုပ္ၾကမည္နည္း။

“မတရားမွုသည္ ဥပေဒျဖစ္လာေသာအခါ ပုန္ကန္လွဳပ္ရွားမွဳ ျပဳလုပ္ရန္မွာ တာ၀န္တရပ္ျဖစ္ေပသည္”တဲ့။

ဤသည္ကား ကမာၻတ၀ွမ္း လူထုလွဳပ္ရွားမွဳမ်ား၏ ဥပေဒသ။

ျပည္သူတို႔ ပုန္ကန္ရေတာ့မည္။ လူထုလွဳပ္ရွားမွဳမ်ား အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရေတာ့မည္။ ဤကာလ ဖိလစ္ပိုင္ အမ်ိဳးသားတို႔၏ ရင္တြင္းတြင္ကား မေက်နပ္မွဳ ေဒါသ မီးလွ်ံမ်ား ဟုန္းဟုန္းေတာက္လ်က္။

လူထု၏ မေက်နပ္မွဳ အရွိန္အဟုန္ ၾကီးျမင့္ေနဆဲတြင္ လွဳပ္ရွားမွဳ ေပၚေပါက္ေစခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္က ျဖစ္ပြားလာခဲ့သည္။ နာမည္ေက်ာ္ လူသိမ်ားလွေသာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ အာကီြႏိုအား လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မွဳ၊ အသုဘသတင္းအား သတင္း အေမွာင္ခ်မွဳ။

ျပည္သူတို႔သည္းမခံႏိုင္ေတာ့။ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မွဳက မ်ားလွျပီ။ မတရားမွဳမ်ားက မ်ားလွျပီ။

ဤသို႔ျဖင့္ လူထုလွဳပ္ရွားမွဳ လွိဳင္းလံုးၾကီး အရွိန္ျမင့္လာသည္။ အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ရမည္။ မားကိုးစ္အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ပစ္ရမည္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ကိုယ္စားျပဳေသာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေတာင္းဆိုရမည္။

ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ခြဲ ကာလတေလွ်ာက္ လူထုလွဳပ္ရွားမွဳၾကီးကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ၾကသည္။ လူထုလူတန္းစားမေရြး။ အထက္လႊာ လူတန္းစားမ်ားပင္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ အားလံုး၏ ရင္ထဲမွာကား ဆႏၵတခုတည္း။ သူ႔အဖြဲ႕၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕လည္းမခြဲပဲအားလံုးဦးတည္ခဲ့ၾကသည္က အာဏာရွင္စနစ္ကို ျဖဳတ္ခ်ပစ္ေရး။

သည္လိုအေျခအေနေတြကို ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ဖို႔ မားကိုးစ္က ၾကိဳးစားသည္။ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပျခင္းနည္းလမ္းျဖင့္။ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ လုပ္ၾကံ သတ္ျဖတ္ခံရသူ အာကြီႏို၏ ဇနီးက မားကိုးစ္ႏွင့္ ယွဥ္ျပိဳင္အေရြးခံသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲအား တရားမွ်တစြာ က်င္းပခဲ့ျခင္းမရွိ။ မဲခိုးသည္။ လူရိုက္ပြဲမ်ား က်င္းပသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မားကိုးစ္ပင္ ေရြးေကာက္ပြဲ၌ အႏိုင္ရသူဟု အစိုးရက ေၾကျငာရသည္။

အၾကမ္းမဖက္ေရး လူထုလွဳပ္ရွားမွဳၾကီး စတင္ေလျပီ။ ကိုရီအာကြီႏိုက ျပတ္သားစြာ ေၾကျငာသည္။

“အၾကမ္းမဖက္ေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ လူထု လွဳပ္ရွားမွဳအား စတင္မည္။ အကယ္၍ မေအာင္ျမင္လွ်င္ အျခားနည္းလမ္းမ်ားသို႔ ေျပာင္းသင့္လွ်င္ ေျပာင္းရမည္“တဲ့။ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္၏ အေျမာ္အျမင္ရွိေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။

၁၉၈၆ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၂၂)ရက္ေန႔တြင္ကား ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီးႏွင့္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္တို႔ မားကိုးစ္အစိုးရမွ ႏွဳတ္ထြက္လိုက္ၾကသည္။ “ကာကြယ္ေရး”ဆိုသည့္ စကားလံုးကို သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုး ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကသည္။ ကာကြယ္ေရးဆိုသည္မွာ လာဘ္စားေနေသာ မားကိုးစ္ပစိုးရကို ကာကြယ္ေရး မဟုတ္၊ ျပည္သူလူထု၏ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ကို ကာကြယ္ေရး။ ဒါကို သေဘာေပါက္နားလည္ေသာ တပ္မေတာ္ အၾကီးအကဲမ်ား၏ စကားသံကား “လာဘ္စားေသာ မားကိုးစ္အစိုးရအား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မည့္အစား အသက္စြန္႔ရန္သာ အဆင္သင့္ ရွိပါသည္”တဲ့။ မည္မွ် ဂုဏ္ယူ ေလးစားဖြယ္ ေကာင္းပါသနည္း။

ေနာက္ေတာ့ ေရဒီယိုတခုမွ အသံလႊင့္ ေၾကျငာသည္။ စစ္ရံုးကို ၀န္းရံ၍ မားကိုးစ္၏ စစ္တပ္မ်ားအား ပိတ္ဆို႔ရန္။ ေထာင္ေသာင္းမကေသာ လူထုၾကီးက တခဲနက္ လိုက္နာခဲ့ၾကသည္။ ပင္မသပိတ္စခန္း ကမ့္ကရိမ္းသို႔ ဦးတည္ရာ လမ္းမ်ားတေလွ်ာက္ သစ္ပင္မ်ားခုတ္လွဲျခင္း၊ ဘတ္စ္ကားမ်ား ရပ္တန္႔ပိတ္ဆို႔ထားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္။ လူထုၾကီးတရပ္လံုး လမ္းမေပၚသို႔ ထြက္၍ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအား အကာအကြယ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ လူထုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးတသားတည္းက်ခ်ိန္တြင္ ေအာင္ပြဲဆိုသည္ကား မေ၀းေတာ့။

အာဏာရွင္ မားကိုးစ္ကလဲ ေခသူမဟုတ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏ အခ်က္အခ်ာ ဗဟိုဌာနကို တိုက္ခိုက္ရန္ မရင္းစစ္သည္မ်ား၊ တင့္ကားမ်ား၊ လက္နက္ကိုင္စစ္သားမ်ား ေစလႊတ္သည္။ ယင္းစစ္သားမ်ားႏွင့္ လူထုၾကီးကား မနီလာျမိဳ႕ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ ပက္ပင္းတိုးေလျပီ။ လူထုၾကီး မည္သို႔တုန္႔ျပန္ခဲ့ပါသနည္း။

တင့္ကားမ်ား လူအုပ္ထဲသို႔ စတင္၀င္လာသည္ႏွင့္ လူထုၾကီးက တင့္ကားမ်ား ေရွ႔တြင္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးအခ်က္အခ်ာ ကမ့္ကရိမ္းသို႔ အာဏာရွင္ မားကိုးစ္၏ စစ္သည္မ်ား မေရာက္ေစရ။

လူထုၾကီး၏ တခဲနက္ ခိုင္မာေသာ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ စစ္သားမ်ား၏ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ မရွိပဲ အမိန္႔ဆိုသည္ကိုသာ နာခံတတ္ရွာေသာ စိတ္ဓာတ္တို႔ ယွဥ္မိေသာ တခဏ။

တင့္ကားမ်ားရပ္သြားသည္။ လူထုၾကီးမွ သၾကားလံုးႏွင့္ ေဆးလိပ္မ်ား သြားေပးသည္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားမွ ပန္းမ်ားသြားကမ္းသည္။

တင့္ကားမ်ား ေရွ႔တိုးၾကည့္သည္။ လူထုၾကီးကား ထိုင္ေနေသာ ေနရာတြင္သာ မလွဳပ္မရွက္။

စစ္တပ္အၾကီးအကဲမွ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္မည္ ျခိမ္းေခ်ာက္သည္။ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ သီလရွင္မ်ား ေရွ႔သို႔တိုးထြက္၍ တင့္ကားမ်ားေရွ႔တြင္ ဒူးေထာက္လိုက္ၾကသည္။ တရားဓမၼမ်ား ေရရြတ္လ်က္။ လူထုၾကီးကလဲ မလွဳပ္မရွက္။

တင့္ကားမ်ား ျပန္ေကြ႔ထြက္သြားသည္။ လူထုအားကို သူတို႔ အရွံဳးေပးလိုက္ရျပီ။

မားကိုးစ္က ညမထြက္ရ အမိန္႔ထုတ္သည္။ မည္သူမွ် မလိုက္နာ။ မည္သူမွ် ဂရုမစိုက္ၾက။ ေတာ္လွန္ေရးသမားအခ်ိဳ႔က ရုပ္ျမင္သံၾကား အသံလႊင့္ရံုကို ၀င္စီးလိုက္ႏိုင္သည္။ ေထာင္ေသာင္းမကေသာသူမ်ား အသံလႊင့္ရံုကို ၀န္းရံေပးထားသည္။ မားကိုးစ္စစ္သားမ်ားေရာက္လာေတာ့ လူထုၾကီးက လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္သည္။ မုန္႔မ်ားေ၀သည္။ စစ္တပ္ၾကီး ျပန္ဆုတ္ခြာသြားသည္။

အာဏာရွင္မားကိုးစ္၏ ဘ၀မွာကား သူ႔လက္ကိုင္တုတ္ စစ္တပ္ကိုပင္ အာဏာမတည္ေတာ့။ ျပည္သူ႔ရင္ေသြးစစ္သည္မ်ားသည္ အမိအဖရင္း ျပည္သူတို႔၏ ႏွလံုးသားကို ခံစားနားလည္သြားၾကျပီ။ ပေထြးမားကိုးစ္၏ မက္လံုးေပး အယံုသြင္း စကားသံမ်ားကို မယံုၾကည္ၾကေတာ့။ ကိုယ့္မိဘ ရင္းကို ျပန္သတ္ခိုင္းေနေသာ အမိန္႔အာဏာမ်ားကို မလိုက္နာၾကေတာ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သက္တမ္းရွည္ခဲ့ေသာ အာဏာရွင္ၾကီး မားကိုးစ္သည္ ေခြးတေကာင္အလား တိုင္းျပည္မွ ထြက္ေျပးရေတာ့သည္၊ လူထုအားကား ၾကီးမားေပစြ။

နိဂံုးခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ၏ ေအာင္ပြဲရ လူထုတိုက္ပြဲကား လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကာလက ျဖစ္ပြားခဲ့ေပသည္။ ယခုအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလတြင္လည္း ဤသို႔ေသာ လူထုတိုက္ပြဲကို စည္းလံုးညီညြတ္စြာ၊ ေအာင္ျမင္စြာ ဆင္ႏႊဲ၍ ျမန္မာ့သမိုင္း၏ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာသစ္ကို ဖြင့္လွစ္ၾကပါစို႔။ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကာလတြင္ တစံုတဦးက ေရးသားလာေသာ “ျမန္မာအမ်ိဳးသားတို႔၏ လူထုလွဳပ္ရွားမွဳေအာင္ပြဲ” ဟူေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္အား “ေၾသာ္- ဖတ္ခ်င္စမ္းပါဘိ”

အႀကိဳက္ဆံုးပုိ.စ္တစ္ခု သုိ.မဟုတ္ Olympics and World Order

       ၈၈၈၈(ရွစ္ေလးလံုးအေရးအခင္း)လည္းအနွစ္နွစ္ဆယ္တုိင္ခဲ.ၿပီ။အမိၿမန္မာနိုင္ငံေတာ္သည္ကား
ဖုတ္၀င္ေနေသာနာတာရွည္လူမမာပမာတုိင္းၿပည္၏စီးပြားေရး၊လူမွဳေရး၊ပညာေရးတုိ.ကားအသက္ငင္
လ်က္ရွိေနဆဲ။သမို္င္းတစ္ေခတ္ေမာ္ကြန္းသစ္နုိင္ဖုိ.အစပ်ဴိးခဲ.သူတုိ.အစေကာင္းခဲ.သေလာက္အေနွာင္း
မေသခ်ာခဲ.သၿဖင္.ဖုတ္တေစသဘက္တုိ.အာဏာသက္ရွည္ႀကာခဲ.ေလၿပီ။ေသခ်ာသည္ကေတာ.ကြ်န္
ေတာ္အပါအ၀င္အမွန္တရားကုိလုိလားသူတုိ.သမိုင္းနွင္.ခ်ီရ်ဳ ္တာ၀န္မေက်ခဲ.ႀကပါ။သုိ.အတြက္လည္း
မ်ဴိးဆက္သစ္တုိ.အတြက္မ်က္နွာပူရ၊အရွက္ရႀကပါသည္။သုိ.ေသာ္သည္မွ်နွင္.မၿပီးေသး။မိမိတုိ.ဘာေတြ
မွားခဲ.သနည္း။ဘယ္ေနရာေတြမွာအားနည္းခဲ.သနည္း။မွန္ကန္စြာသံုးသပ္နုိင္ဘုိ.လုိေပမည္။ထုိအမွားမ်ား၊
ၿပဳၿပင္စရာမ်ားကုိယၡဳဘေလာ.မိတ္ေဆြမခင္မမမ်ဴိးက scholar ရွင္တစ္ေယာက္ပီသစြာသံုးသပ္ထားပါသည္။
အမွန္ေတြေၿပာရ်ဳ္နာလုိခံခက္ၿဖစ္ရန္မရွိပါ။ၿပဳၿပင္လုိက္နာက်င္.သံုးရန္စဥ္းစားသင္.လွသည္မုိ.ၿပန္လည္ကူး
ယူေဖၚၿပအပ္ပါသည္။

ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးခ်ိန္ခြင္လွ်ာႏွင့္ ျမန္မာ့အေရးအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္

(၂၀၀၈) ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ရွစ္ရက္ေန႕တြင္ ကမၻာ့အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ၾကီးကို တရုတ္ႏိုင္ငံတြင္ စတင္က်င္းပေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳမ်ား၊ တိဗက္အေရးကိစၥမ်ား၊ လံုျခံဳေရးေကာင္စီတြင္ ဗြီတိုအာဏာက်င့္သံုးမွဳမ်ားေၾကာင့္ အိုလံပစ္ပြဲက်င္းပသည့္ အိမ္ရွင္တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားအၾကား၊ လူ႕အခြင့္အေရးလွဳပ္ရွားမွဳ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အၾကားတြင္ အေ၀ဖန္ခံရမွဳ ေရပန္းစားေနေသာႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ အျခားတဘက္တြင္လည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ခုန္တက္လာေသာ စီးပြားေရးတိုးတက္မွဳမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေအးကာလျပီးခ်ိန္မွစ၍ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ တပင္တိုင္မင္းသားၾကီးျဖစ္ေနေသာ အေမရိကန္ႏွင့္ ယွဥ္ျပိဳင္ဖက္ျဖစ္လာႏိုင္မည္လားဆိုသည္ကို အကဲခတ္ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာခံေနရေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ေသာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးခ်ိန္ခြင္လွ်ာ အေျပာင္းအလဲကာလတြင္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရးကလည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာကာလအတြင္းသို႕ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ ျဖစ္ပြားလာသည္ကား အိုလံပစ္စတင္က်င္းပသည့္ ၾသဂုတ္လ (၈)ရက္ေန႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရွစ္ေလးလံုးဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီး စတင္ခဲ့သည့္ ေန႕ထူးေန႕ျမတ္ပင္ျဖစ္သည္။ ယခုေဆာင္းပါးတြင္ အဆိုပါ ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးခ်ိန္ခြင္လွ်ာ၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရးကိစၥမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည္မ်ားကို အနည္းငယ္ တင္ျပေဆြးေႏြးလိုပါသည္။

ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္က်င္းပရာတရုတ္ျပည္

ျပည္တြင္းတြင္လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳမ်ား၊ ျပည္ပကမၻာ့အေရးတြင္ လူသားခ်င္းစာနာမွဳျဖင့္ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္စြက္ဖက္ေရးမ်ားအား ဗြီတိုအာဏာက်င့္သံုး၍ တားဆီးပိတ္ဆို႕မွဳမ်ား၊ အာဏာရွင္ႏိုင္ငံမ်ားအား အကာအကြယ္ေပးမွဳမ်ား ျပဳလုပ္ေနေသာ တရုတ္ျပည္သူ႕သမၼတႏိုင္ငံအား အိုလံပစ္ျပိဳင္ပြဲက်င္းပခြင့္ေပးအပ္ခ်ိန္မွ အစျပဳ၍ ကမၻာတလႊားတြင္ ကန္႕ကြက္မွဳမ်ား၊ သပိတ္ေမွာက္မွဳမ်ား ျဖစ္ပြားလာခဲ့သည္။

ထိုသို႕ လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက မည္သို႔ပင္ ကန္႕ကြက္ေနလင့္ကစား ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းကေတာ့ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္သည္ဆိုေသာ စကားလံုးမ်ား တခါတရံ ေျပာဆိုသည္မွလြဲ၍ တက္တက္ၾကြၾကြ ကန္႔ကြက္ျခင္း မရွိလွ။ တရုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ ကုန္သြယ္မွဳတိုးျမွင့္ေရး၊ ခ်စ္ၾကည္စြာလက္တြဲေရးမ်ားကို အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။ အိုလံပစ္မီးရွဴးတိုင္သယ္ေဆာင္ေရးတြင္ အေႏွာင့္အယွက္ျပဳႏိုင္သူမ်ားကို ၾကိဳတင္ဖမ္းဆီးသည္အထိပင္ ကာကြယ္ေပးခဲ့ၾကသည္။

တိဗက္အေရးကိစၥျဖစ္လာေတာ့ ကမၻာ့အသံလႊင့္မီဒီယာတခုမွ ဥေရာပဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတခု၏ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အား လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ တရုတ္ႏိုင္ငံအား မည္သို႕အေရးယူသင့္သနည္းဟု ေမးျမန္းရာတြင္ “ကုန္သြယ္မွဳမ်ားမ်ားလုပ္တာနဲ႕အမွ် စီးပြားေရးတိုးတက္လာတာနဲ႕အမွ် လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳေတြ ေလ်ာ့နည္းသြားမွာပါ” ဟူ၍ ျပန္လည္ေျဖၾကားခဲ့သည္။ လူ႕အခြင့္အေရးျပႆနာရွိေသာ ႏိုင္ငံမ်ားအား စီးပြားေရးပိတ္ဆို႕မွဳမ်ားျဖင့္ အေရးယူတတ္ေလ့ရွိေသာ ဒီမိုကေရစီပရိုမိုးရွင္းလုပ္ေနသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ကား အဘယ္ေၾကာင့္ ျခြင္းခ်က္ျဖစ္ေနရသနည္း။

အေျဖကားရွင္းပါသည္။ တရုတ္ႏိုင္ငံ၏ economic power သည္ ကမၻာ့ေစ်းကြက္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္သည့္ အေျခအေနျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။ ကမၻာတ၀ွမ္း၌ ေရာင္းခ်ေနသည့္ စားေသာက္ကုန္၊ အ၀တ္အထည္၊ လူသံုးကုန္ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ made in China ဆိုေသာ စကားလံုးမပါသည့္ပစၥည္းက ခပ္ရွားရွားျဖစ္လာေနေပျပီ။ ေနာက္ဆံုးစစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားတြင္ပင္ တရုတ္ထုတ္ကုန္မ်ားက ေနရာအႏွံ႕လႊမ္းမိုးလာခဲ့သည္။ သံုးေဒၚလာခန္႕သာတန္သည့္ 72A အမ်ိဳးအစား တရုတ္လုပ္ေျမျမွဳပ္မိုင္းမ်ားသည္ပင္ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ပြားရာ ႏိုင္ငံမ်ားရွိ ေျမျပင္ေနရာအႏွံ႕တြင္ perfect soldier မ်ားအျဖစ္ ေနရာယူထားခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေျပာင္းလဲလာေသာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို က်ြႏ္ုပ္တို႕ ထည့္သြင္းစဥ္းစားၾကရမည္ျဖစ္သည္။

ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးခ်ိန္ခြင္လွ်ာ

စစ္ေအးကာလအျပီး အေမရိကန္ႏွင့္ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ား၏ ႏိုင္ငံျခားေရးရာ မူ၀ါဒမ်ား၌ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးသည္ ထိပ္ဆံုးမွ ေနရာယူလာခဲ့သည္။ ဥေရာပသမဂၢ ၏ aid policy မ်ားတြင္လည္း လူ႕အခြင့္အေရးအားေလးစားတန္ဖိုးထားမွဳႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းမွဳမ်ားသည္ အေရးပါဆံုးေသာ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကမၻာ့ဘဏ္ႏွင့္ အိုင္အမ္အက္ဖ္တို႕ကလည္း လူ႕အခြင့္အေရးက႑အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္ေသာ good governance လိုအပ္ခ်က္ကို အာရံုစိုက္ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္ Francis Fukuyama က 'The end of history' ဟုပင္ အဆိုျပဳခဲ့သည္။ Liberal international order သည္ တခုတည္းသာ က်န္ရွိေတာ့သည့္ new world order အျဖစ္ ရွဳျမင္သံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။ အေမရိကန္သမၼတအဆက္ဆက္ကလည္း ဖူကူရာမ၏ အဆိုမ်ားကို သံေယာင္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ Immanuel Kant ၏ ဒီမိုကရက္တစ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးစာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပထားသကဲ့သို႕ ကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကရက္တစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတည္ေဆာက္ျခင္းျဖင့္ perpetual peace ကို ရရွိေစႏိုင္မည္ ဟူေသာ အခ်က္ကို အေလးအနက္ထားခဲ့ၾကသည္။

သို႔ေပမယ့္ ကမၻာၾကီးေပၚတြင္ အမွန္တကယ္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္မ်ားကေတာ့ ဤမွ်ေလာက္ မလြယ္ကူ၊ မေအးခ်မ္းခဲ့ပါ။ အျခားႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္တဦးျဖစ္သူ Samuel Huntington ဆိုထားခဲ့သည့္ clash of civilization သည္ အမွန္တကယ္ပင္ ျဖစ္ပြားလာခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးတြင္ nation states မ်ားသည္သာ primary အျဖစ္ရွိျပီး၊ global order မွာလည္း ယဥ္ေက်းမွဳဆိုင္ရာအဆိုမ်ား၏ လႊမ္းမိုးမွဳမ်ားေပၚတြင္ ပိုမိုတည္မွီလာခဲ့ပါသည္။ Confucian, Sinic, Islamic power blocs မ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါသည္။

အာရွႏိုင္ငံမ်ားတြင္ စင္ကာပူ၊ မေလးရွားႏိုင္ငံမ်ားမွ ဦးေဆာင္၍ Asian values ကို ေၾကြးေၾကာ္ျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသမ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ားသည္ အစၥလာမ္ဘာသာကို undermine လုပ္သည္ဟူေသာ အဆိုမ်ားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အေမရိကန္ႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ား၏ ဒီမိုကေရစပရိုမိုးရွင္းႏွင့္ universal human rights ကို ဆန္႕က်င္အာခံခဲ့ၾကသည္။ အစြန္းေရာက္စစ္ေသြးၾကြ၀ါဒီမ်ားအတြက္ကား အေမရိကန္ႏွင့္ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားသည္ ရန္သူမ်ားစာရင္းသို႕ သြတ္သြင္းျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ကမၻာတ၀ွမ္းတြင္ အၾကမ္းဖက္မွဳမ်ားက စုိးမိုးလာခဲ့သည္။ ထိုအခါ အေမရိကန္က war on terror ေၾကျငာ၍ ျပႆနာမ်ားကို ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းသည္။ ရလာဘ္မွာကား အေမရိကန္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ defensive strategy ေပၚတြင္ အေျခမျပဳေတာ့ပဲ တစတစ doctrine of pre-emption ေခၚ အေမရိကန္ homeland ႏွင့္ ျပည္ပရွိအေမရိကန္ interest မ်ားအား ရန္သူကမတိုက္ခိုက္ခင္ မိမိက ဦးစြာစစ္ေရးအရ တိုက္ခိုက္အႏိုင္ယူျခင္း အေပၚတြင္ အေျချပဳလာသည္။ တနည္းဆိုရလွ်င္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ imperialist motive သည္ တစတစ က်ယ္ျပန္႕လာခဲ့သည္။ အီရတ္ကို ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ကား ကမၻာတ၀ွမ္းတြင္ အေမရိကန္အား ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္မွဳမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာခဲ့သည္။

အျခားတဘက္တြင္လည္း တရုတ္ႏိုင္ငံ၏ economic power မွာ ကမၻာတ၀ွမ္းကို လႊမ္းမိုးလာခဲ့သည္။ စစ္ေအးတိုက္ပြဲျပီးစဥ္မွစ၍ တရုတ္ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒမွာ အဓိကအခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို အေျခခံထားသည္။ ပထမတခ်က္က ျပည္တြင္းဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္မွဳအတြက္ ႏိုင္ငံတကာ conditions မ်ားကို maintain လုပ္ရန္ျဖစ္ျပီး၊ ဒုတိယတခ်က္မွာကား ႏိုင္ငံတကာ ambitions မ်ားကို frustrate လုပ္လာႏိုင္မည့္ အေမရိကန္ႏွင့္ အျခားႏိုင္ငံမ်ား၏ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ရည္ကို ေလွ်ာ့ခ်ရန္ျဖစ္သည္။ ယင္းအတြက္ တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ multilateralism ကို အသံုးျပဳေဖာ္ေဆာင္ထားသည္။ အေမရိကန္၏ operative principle မွာလည္း balance of power ကို maintain ဆက္လုပ္ထားရန္ျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ႏွင့္ တရုတ္တို႕အၾကား strategic partners မ်ားအျဖစ္ ေနၾကမည္လား၊ strategic competitors မ်ားအျဖစ္ ရင္ဆိုင္လာၾကမည္လား ဆိုသည္ကို ေမးဖြယ္ရာ ျဖစ္လာသည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံတခုတည္းတြင္ တရုတ္ႏိုင္ငံ၏ industrialization ကို stall လုပ္ႏိုင္မည့္ distributive power မရွိသကဲ့သို႕ မည္သည့္ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံ၊ ဂ်ပန္ႏွင့္ရုရွားႏိုင္ငံတို႕မွလည္း ထိုသို႔အေမရိကန္လုပ္မည့္ လမ္းေၾကာင္းကို အကူအညီေပးဖြယ္ရာမရွိေပ။ သို႕ျဖစ္ရာ တရုတ္ႏိုင္ငံကို အေမရိကန္မွ hostile လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ တရုတ္ႏွင့္ရုရွားပိုမိုနီးကပ္စြာ ပူးေပါင္းသြားေစျခင္းသာ အဖတ္တင္က်န္ရစ္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အေမရိကန္တြင္ တရုတ္ႏိုင္ငံ ပါ၀ါတက္လာမွဳကို accommodate လုပ္ရံုမွတပါး ေရြးခ်ယ္ရာလမ္းမရွိ။ တရုတ္ႏွင့္ strategic partner မျဖစ္ေသးေစကာမူ strategic competitor ျဖစ္လာမည္ကား မဟုတ္ႏိုင္ေပ။ သို႕ျဖစ္ရာ တရုတ္ႏိုင္ငံ၏ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံျဖစ္ရံုသာမက Geopolitics အရ အေရးၾကီးဆံုးႏိုင္ငံတႏိုင္ငံျဖစ္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအား အေမရိကန္မွစစ္ေရးအရ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ရန္ ေတာင္းဆိုျခင္းသည္ ဖိုးလမင္းထံမွ ထမင္းဆီဆမ္း ေရႊလင္ဗန္းေတာင္းေနသကဲ့သို႔ပင္ျဖစ္ကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွားမ်ားျဖစ္ေစသည့္ strategic failure တစ္ခုပင္ျဖစ္ေလသည္။

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရး

ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာေအာင္ ရွည္ၾကာေနရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားတြင္ အတိုက္အခံမ်ား စည္းလံုးမွဳအားနည္းျခင္း၊ တပ္ဦးပါတီ၏ ဦးေဆာင္မွဳအရည္အခ်င္း ယုတ္ေလ်ာ့ျခင္း၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္ႏိုင္မွဳ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္း၊ အခြင့္အေရးသမားမ်ား အေရျခံဳ၀င္ေရာက္လာျခင္း၊ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာပိုင္းဆိုင္ရာ အေတြးအေခၚအားနည္းျခင္း စသည္တို႕သာမက ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ အေျပာင္းအလဲမ်ားကပါ အေရးပါေသာ အေကြ႕အေျပာင္းမ်ားကို ျဖစ္ပြားေစခဲ့သည္။

တရုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ားမွ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ႏိုင္ငံတကာ စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အကာအကြယ္ ေပးေနသေယာင္ျဖစ္ေနျခင္းကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ ထိုအစိုးရမ်ားၾကားမွ စီးပြားေရးအက်ိဳးအျမတ္ေၾကာင့္ ဟု လူအမ်ားက ထင္မွတ္ၾကသည္။ အတိုင္းအတာတခုအထိ ပါ၀င္သည္မွန္ေသာ္လည္း၊ လက္ေတြ႕တြင္ကား ျမန္မာ့အေရးသည္ အင္အားၾကီးႏိုင္ငံမ်ား၊ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ား၏ power games မ်ားတြင္ ၾကားညပ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳမ်ား၊ စီးပြားေရးယုတ္ေလ်ာ့က်ဆင္းမွဳမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအား အာဆီယံမွ လက္ခံခဲ့သည့္ အခ်ိန္သည္ cultural relativism သေဘာတရားကို လက္ကိုင္ျပဳကာ Asian values အဆိုမ်ားျဖင့္ အာရွႏိုင္ငံမ်ားမွ အေနာက္အုပ္စုႏိုင္ငံမ်ား၏ ဒီမိုကေရစီပရိုမိုးရွင္းအေပၚ အားစမ္းေနသည့္ ကာလတြင္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တည္ၾကက္သဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တဖန္ ကုလသမဂၢလံုျခံဳေရးေကာင္စီတြင္ ျမန္မာ့အေရးကို တင္ႏိုင္လာခ်ိန္တြင္လည္း တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ မည္သည့္ႏိုင္ငံကမွ challenge မလုပ္ရဲေတာ့သည့္ economic power ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္ အခ်ိန္အခါတြင္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ စစ္မဟာဗ်ဴဟာ ေလ့လာေရးႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာလံုျခံဳေရး မည္သည့္ရွဳေထာင့္မွပဲ ၾကည့္ၾကည့္ တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႕ အေနာက္အုပ္စုတပ္မ်ား၀င္ေရာက္မွဳကို မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ လက္ခံမည္မဟုတ္သည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္ေနေပသည္။

ဤသို႕ေသာ အေျခအေနတြင္ အဆိုးဆံုးျဖစ္ေနသည္ကား ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရးသည္ ေတာ္လွန္ေရးတခုတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားရွိရမည့္ စစ္မ်က္ႏွာ ငါးမ်ိဳးအနက္ ႏိုင္ငံတကာ စစ္မ်က္ႏွာ (international battlefront) တခုတည္းကိုသာ ဦးတည္ထားသည့္ အခ်က္ျဖစ္သည္။ (၁၉၉၆) မွ (၂၀၀၄) အထိ ကာလတေလွ်ာက္တြင္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအတိုက္အခံမ်ားသည္ ႏိုင္ငံတကာ ကင္ပိန္းမ်ားကိုသာ အာရံုစိုက္ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကျပီး၊ အျခားစစ္မ်က္ႏွာမ်ားျဖစ္ေသာ စစ္ေရးစစ္မ်က္ႏွာ (military battlefront)၊ ႏိုင္ငံေရးစစ္မ်က္ႏွာ (political battlefront) ၊ ယဥ္ေက်းမွဳႏွင့္ယံုၾကည္သက္၀င္မွဳစစ္မ်က္ႏွာ (cultural-spiritual battlefront) ႏွင့္ လူမွဳစီးပြားစစ္မ်က္ႏွာ (social economic battlefront) မ်ားတြင္ အာရံုစိုက္မွဳနည္းခဲ့ၾကသည္။ ျပည္တြင္းတြင္ရွိေသာ တိုက္ပြဲကို ျပည္ပမွ အေျမာက္ပစ္၍ စစ္ကူေပးသည့္ အလုပ္မ်ားကိုသာ ဦးစားေပးခဲ့ၾကသည္။ ျပည္တြင္းတြင္ ေျမေအာက္ယူဂ်ီကြန္ယက္မ်ားကို ျမိဳ႕ျပေက်းလက္အဆင့္ဆင့္ ထိုးေဖာက္ခ်ိတ္ဆက္ရမည့္အစား၊ ျပည္ပႏိုင္ငံျပည္သူမ်ား အာရံုစိုက္မွဳရေစေရးတြင္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ၾကသည္။

ေတာ္လွန္ေရး၏ အဓိကေသာ့ခ်က္ျဖစ္ေသာ winning the hearts of people ဗ်ဴဟာကို ျပည္တြင္းတြင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးထက္ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးကို အားသန္ခဲ့ၾကသည္။ ျပည္ပႏိုင္ငံျပည္သူမ်ားမွ သနားညွာတာစြာ ေပးအပ္ေသာ ကရုဏာမ်ားကို သာယာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္ပအစိုးရမ်ား၊ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွ ျမန္မာ့အေရးအတြက္ statement ေလးတခု ထုတ္ေပးလွ်င္ပင္ ဟုတ္လွျပီေဟ့၊ ငါကြဟု ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ ျပည္တြင္းမွ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးတို႕ တစတစေ၀းကြာမွန္းမသိ ေ၀းကြာလာသည္ကို သတိမျပဳမိခဲ့ၾက။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ မြန္းၾကပ္ေနေသာ ျပည္သူလူထုအတြက္ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကို ဦးေဆာင္ညႊန္ျပျခင္း မရွိခဲ့ၾက။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွားမ်ား ေပးခဲ့ၾကသည္။

(၂၀၀၅) ခုႏွစ္မွ အစျပဳျပီး ဒီမို ၂၀၀၆ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားႏွင့္အတူ လူထုတိုက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းေပၚ ျပန္ေရာက္လာသည္အထိ၊ ထိုအယူအဆမ်ားက ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းမရွိခဲ့။ လူထုတိုက္ပြဲတခုတြင္ နယ္အႏွံ႕ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားမွဳ၊ ေဖာ္ေဆာင္သူမ်ားမွ တိုက္ပြဲအရွိန္ကို ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္မွဳ၊ လူအမ်ားပူးေပါင္းပါ၀င္လာမွဳ၊ အက်အဆံုးနည္းစြာႏွင့္ ထိေရာက္ႏိုင္မွဳ၊ ေပ်ာက္က်ားမ်ားကဲ့သို႕ ဟိုေနရာေပၚ၊ ဒီေနရာေပ်ာက္ျဖင့္ အာဏာရွင္မ်ားအား လွည့္စားႏိုင္မွဳ စသည္တို႕သည္ ျပည္ပႏိုင္ငံျပည္သူမ်ား သတင္းတခုထိုင္ၾကည့္ျပီး ေၾသာ္- သူတို႕တိုင္းျပည္မွာ ဒီလိုျဖစ္ေနပါလား မွတ္ခ်က္ေပးခံရရန္၊ ျပည္ပႏိုင္ငံအစိုးရမ်ားမွ ျမန္မာစစ္အစိုးရအားျပစ္တင္ရွဳတ္ခ်လိုက္ေၾကာင္း စတိတ္မင့္ တခုထြက္ေပၚလာေစရန္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မွဳမ်ားထက္ ပို၍ အေရးၾကီးပါသည္။ ထိုသို႕မဟုတ္ပဲ ေတာ္လွန္ေရးတခုကို ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျပဳလုပ္သည့္ ကင္ပိန္းတခုကဲ့သို႕ေသာ အယူအဆမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ေနပါက ေအာင္ျမင္မွဳရာႏွဳန္းနည္းႏိုင္ပါသည္။ စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရးကဲ့သို႕ ျပည္သူလူထုမွ အေမရိကန္တပ္မ်ား၀င္လာမွာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း ျပီးဆံုးသြားသည့္ အမွားမ်ိဳးထပ္မံမျဖစ္ပြားေစရန္ ဂရုျပဳၾကရပါမည္။

ထို႕အျပင္ ျပည္ပအတိုက္အခံမ်ားတြင္ standpoint ႏွင့္ scope ကို အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အလိုက္ သတ္မွတ္ၾကရန္လည္း လိုအပ္လာျပီဟု ျမင္ပါသည္။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကာလတြင္ မိမိတို႕ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုး ဆက္ဆံၾကရသည္က အစိုးရမ်ားထက္ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ အခ်ိဳ႕က လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕မ်ား၊ အခ်ိဳ႕က သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႕မ်ား၊ အခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေစာင့္ေရွာက္ေရး၊ အခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးအဖြဲ႕မ်ား စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါသည္။ ထိုသို႔ပူးတြဲလုပ္ေဆာင္ရင္း မိမိတို႕ အတိုက္အခံအင္အားစုမ်ားသည္ စစ္အာဏာရွင္အားတိုက္ေနသည့္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕မ်ား အသြင္မေဆာင္ေတာ့ပဲ အင္ဂ်ီအိုအဖြဲ႕မ်ား ပံုသ႑ာန္ျဖစ္လာပါသည္။ report မ်ားထုတ္လိုက္၊ ပေရာဂ်က္မ်ားတင္လိုက္၊ ခ်ေပးသည့္ funds မ်ားျဖင့္ ခ်ေပးသည့္ ပေရာဂ်က္မ်ား လုပ္လိုက္၊ စတိတ္မင့္မ်ား ထုတ္လိုက္ျဖင့္ non- state actors မ်ားျဖစ္သည့္ Transnational organizations အသြင္ မ်ားေပါက္လာပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စစ္အစိုးရအားတိုက္ေနသည့္ collective identity က တစတစ ေပ်ာက္ကြယ္လာပါသည္။

ဥပမာဆိုရလွ်င္- ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္ကိစၥ။ အိုလံပစ္အေရးတြင္ အမ်ားဆံုး ကန္႕ကြက္ၾကသူမ်ားမွာ state actors မ်ားမဟုတ္ပဲ အင္ဂ်ီအိုမ်ားႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕မ်ားျဖစ္သည္။ တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာ့အေရးတြင္ ပိတ္ပင္ တားဆီးမွဳမ်ား အမ်ားအျပား ျပဳလုပ္ထားပါသည္။ သို႕ျဖစ္၍ ထိုသို႕ပိတ္ဆို႕မွဳကို တရုတ္သံရံုးေရွ႕တြင္ ျမန္မာမ်ားသြားေရာက္၍ ဆႏၵျပသည္ဆိုလွ်င္ မွန္ကန္ေသာနည္းလမ္းျဖစ္ေသာ္လည္း အိုလံပစ္ပြဲသပိတ္ေမွာက္ရန္ လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္သည္ကေတာ့ strategic failure ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ အိုလံပစ္အား သပိတ္ေမွာက္သင့္သည္၊ မသင့္သည္ ကိစၥမ်ားကို က်ြန္မျငင္းခုန္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ သို႕ေပမယ့္ ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ားမွ သပိတ္ေမွာက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ တရုတ္ႏွင့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို ပိုမိုခိုင္ျမဲေအာင္ တြန္းပို႕လိုက္သကဲ့သို႕ႏွယ္ ရွိႏိုင္ေၾကာင္းကို ေျပာဆိုေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေဘဂ်င္းမွေပၚလစီခ်မွတ္သူမ်ားသည္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရးကို ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ လုပ္ေနျခင္းဆိုသည္ထက္ သူႏွင့္အနီးဆံုးေဒသတြင္းသို႕ အေနာက္အုပ္စုတပ္မ်ား ၀င္မလာေရးကို ပိုမို အာရံုစိုက္သည္၊ တရုတ္-ျမန္မာကုန္သြယ္ေရးမွ ရရွိႏိုင္မည့္ အက်ိဳးအျမတ္ကို ပိုမိုစိတ္၀င္စားသည္။ သို႕ျဖစ္ရာ ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ားမွ အေနာက္ႏိုင္ငံတပ္မ်ား ေခၚလာသည္မဟုတ္ပဲ မိမိတို႕ဘာသာ လူထုတိုက္ပြဲျဖင့္ စစ္အစိုးရျဖဳတ္ခ်ျခင္းကိုမူ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မည္မဟုတ္။ ေနာက္ဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားထြက္ေျပးလွ်င္ ခိုလွံဳခြင့္ ေပးမည္မွလြဲ၍ အသစ္တက္လာမည့္ ၾကားျဖတ္အစိုးရကို ကန္႕ကြက္မည္မဟုတ္။ သို႕ရာတြင္ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ လူ႕အခြင့္အေရးကိစၥမ်ားကို ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ားက ကန္႕ကြက္ျခင္း signal ကိုေတာ့ အေရးတယူလုပ္သြားႏိုင္ဖြယ္ရွိသည္။ ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ဆိုလွ်င္ တရုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး အခက္အခဲမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္ဆိုပါက စစ္အစိုးရႏွင့္မွသာ တရုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးကို ေကာင္းမြန္စြာထိန္းထားႏိုင္မည္ဟု ယူဆလိုက္ပါက အခက္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေရေျမသဘာ၀အရ ဒီမိုကေရစီရျပီးလွ်င္လည္း မပတ္သက္၊ မဆက္ဆံပါ၊ ကုန္မသြယ္ပါ။ အေမရိကန္ႏွင့္ပဲ ကုန္သြယ္ပါမည္ သြားလုပ္၍လည္း ရသည္မဟုတ္ပါ။ ေရရွည္ဆက္ဆံေရးအတြက္ မလိုလားအပ္ေသာ conflict ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားကို ၾကိဳတင္လက္ေရွာင္ထားသည္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္မိပါသည္။

ကိုယ့္ဘ၀မွန္ကို ကိုယ္သိၾကရန္ လိုအပ္ပါသည္။ လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္သာ လံုး၀ရပ္တည္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေျပာစရာမရွိပါ။ ထိုကိစၥမ်ားကိုသာ ေဇာင္းေပးလုပ္ၾကရန္ျဖစ္သည္။ မဟုတ္ပဲ တခ်ိန္တြင္ state actors မ်ားအျဖစ္ ရပ္တည္မည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေျခလွမ္းမ်ားကို ဂရုတစိုက္လွမ္းၾကရန္လိုအပ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ထြန္းကားရန္ ဦးစြာ လုပ္ေဆာင္ရပါဦးမည္။ ေဒသတြင္းတခုလံုး လူ႕အခြင့္အေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားရန္ လိုက္လံ enforce လုပ္ရန္ ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံတခုအေနျဖင့္ economic power ႏွင့္ military power ရွိဦးမည္မဟုတ္ပါ။ သံခင္းတမန္ခင္းအရ အထိုက္အေလ်ာက္ ဆက္ဆံရသည္မ်ား ရွိေနပါလိမ့္ဦးမည္။ ရန္သူေတြၾကိဳမရွာထားသင့္ပါ။

အာဆီယံႏွင့္ ဆက္ဆံေရးမွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဘန္ေဒါင္းညီလာခံတခုတည္းႏွင့္ပင္ အာဆီယံထဲမွ အေရးပါေသာ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ႏိုင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒကို သေဘာေပါက္သင့္ၾကသည္။ Asian values ဆိုင္ရာ claims မ်ားကို နားလည္သင့္ၾကသည္။ အာဆီယံသည္လည္း ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကို ကာကြယ္ေပးေနသည္ဆိုျခင္းထက္ ေဒသတြင္း အေနာက္အုပ္စုမ်ား ၀င္ေရာက္လႊမ္းမိုးလာမည္ကို စိုးရိမ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အေျခစိုက္စစ္စခန္းတခု ခိုင္ခိုင္မာမာ ေပၚထြက္လာမည္ကို strategic calculation လုပ္ျပီး ဟန္႕တားထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႕မွ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၍ လူထုတုိက္ပြဲဆင္ႏႊဲကာ စစ္အစိုးရအား ျဖဳတ္ခ်ျခင္းကို ၀င္ေရာက္ ကန္႕ကြက္ၾကမည္မဟုတ္။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံကဆိုလွ်င္ အားေပးမွဳပင္ လုပ္ေပလိမ့္ဦးမည္။ တက္လာသည့္အစိုးရကို အကူအညီမ်ားစြာ ေပးလာလိမ့္မည္။ အာဆီယံႏွင့္ သံတမန္ဆက္ဆံေရးေျပလည္ရန္ အထူးလိုအပ္လွသည္။ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ “အာဆီယံက ပညာရွင္ေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာပညာရွင္ေတြေလာက္ အဆင့္အတန္းမမွီဘူး” စကားေျပာမ်ိဳးကို ထပ္မံမေျပာမိေစရန္ ေရွာင္ရွားၾကေစလိုသည္။ အာဆီယံတြင္လည္း အေနာက္ႏိုင္ငံတကၠသိုလ္ၾကီးမ်ားမွ ပါရဂူဘြဲ႕မ်ားရထားေသာ ပညာရွင္မ်ားစြာ ရွိေနပါသည္။ ေစာ္ကားသည္ဟု ခံယူလိုက္ၾကလွ်င္မေကာင္းပါ။ စစ္အစိုးရႏွင့္ ပိုမိုနီးကပ္သြားေအာင္ တြန္းလိုက္သကဲ့သို႕ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။

စစ္ေရး၊ စီးပြားေရးမ်ားတြင္ ရန္သူ႕လူ၊ ျပိဳင္ဘက္လူမ်ားအား ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ စည္းရံုးႏိုင္ေရးသည္ အလြန္ပင္ပညာသားပါ၍ ထိေရာက္လွေသာ ဗ်ဴဟာတရပ္ျဖစ္ပါသည္။ လုပ္ကိုင္ေနေသာ လုပ္ရပ္မ်ားသည္ ထိုဗ်ဴဟာေျမာက္လုပ္ေနၾကသည္လား၊ ရန္သူမ်ားအခ်င္းခ်င္း ပိုမိုစည္းလံုးသြားျပီး ရန္သူသစ္မ်ားပင္ ပိုမိုတိုးပြားလာေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ေနၾကသည္လား ဆိုသည္ကို ျပန္လည္ဆင္ျခင္ၾကည့္ေစလိုပါသည္။ ခ်စ္ၾကည္ေရးမတည္ေဆာက္ႏိုင္လွ်င္ေတာင္ ရန္သူမလုပ္သင့္ပါ။ စစ္အစိုးရအားဖိအားေပးရန္ အာဆီယံကို အီးယူက ေျပာေပးပါ။ အေမရိကန္က ေျပာေပးပါ သြားလုပ္ေနလွ်င္ေတာ့ ဒီပြဲကဘယ္ေတာ့မွ ျပီးမည္မဟုတ္ပါ။ အာဆီယံသည္ အီးယူလက္ေအာက္ခံမဟုတ္သလို၊ အေမရိကန္လက္ေအာက္ခံလည္း မဟုတ္ပါ။ ခ်ဥ္းကပ္နည္းမ်ား လိုအပ္လွပါသည္။

စစ္ေရးစစ္ရာမ်ားအသာထား။ အရပ္ဘက္ ဥပမာေလးတခုကိုပင္ တင္ျပလိုပါသည္။ လမ္းထဲတြင္ အိမ္သံုးအိမ္ရွိသည္ဆိုပါစို႕။ မိမိအိမ္တြင္ ပေထြးက အိမ္ဦးစီးလုပ္ေနျပီး တအိမ္လံုးအားႏွိပ္စက္ေန၍ ရပ္ကြက္ထဲ ထြက္လာသည္။ အိမ္မွပေထြးအား အိမ္ဦးစီးအျဖစ္မွ ျဖဳတ္ခ်လိုသည္။ အိမ္၏ညာဘက္တြင္ကား ပေထြးႏွင့္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းျဖစ္ေနသည့္ ဦးတရုတ္ရွိသည္။ ဦးတရုတ္က ပေထြးကို သူ႕၏ ဓနရွိန္ျဖင့္ အကာအကြယ္ေပးထားသည္။ ဦးတရုတ္တြင္ တိတ္တိတ္ပုန္းယူထားေသာ အငယ္အေႏွာင္းရွိသည္ထားပါေတာ့။ တခါ အိမ္၏ ဘယ္ဘက္တြင္ကား ဦးအာဆီယံျခံ၀ိုင္းရွိသည္။ ဦးအာဆီယံႏွင့္ ပေထြးတို႕က စီးပြားေရးကူးလူးဆက္သြယ္မွဳမ်ားရွိေနသည္။ ပေထြးထံမွ ထြက္လာ၍ ရပ္ကြက္ထဲေရာက္လာသူသည္ မည္သည့္အလုပ္ကို ဦးစားေပးျပဳလုပ္သင့္သနည္း။ ရပ္ကြက္ရံုးတိုင္ေတာ့လဲ အိမ္တြင္းေရးမို႕ အေရးယူ၍မရေၾကာင္းဆိုေနျပီ။ သို႕ဆိုလွ်င္ ထိုသူသည္ ပေထြးအားအကာအကြယ္ေပးတတ္ေသာ ဦးတရုတ္အား အျမင္ကပ္မွဳျဖင့္ အငယ္အေႏွာင္းယူသည္မွာမေကာင္းေၾကာင္း ရပ္ကြက္ထဲတြင္ လိုက္ေျပာကာ ဦးတရုတ္ တလင္တမယားစနစ္က်င့္သံုးရန္ သူ႕ျခံေရွ႕တြင္ သြားေရာက္ဆႏၵျပေတာင္းဆိုမည္ေလာ (သို႕မဟုတ္) ပေထြးႏွင့္ စီးပြားေရးတြဲလုပ္ေနသည္ကို မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ ဦးအာဆီယံျခံ၀ိုင္းအား ခဲႏွင့္ သြားထုမည္ေလာ (သို႕မဟုတ္) ပေထြးမေကာင္းေၾကာင္း ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္လည္ေျပာကာ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္သည့္ ရပ္ကြက္သားမ်ားအား မ်က္ရည္ခံလိုက္ထိုးေျပာျပေနရင္း အခ်ိန္ကုန္မည္ေလာ (သို႕မဟုတ္) ရရာလက္နက္မ်ားစု၊ ျခံတြင္းမွညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ကာ ပေထြးအား တိုက္ခိုက္ျပီး အိမ္မွထြက္သြားေအာင္ လုပ္ၾကမည္ေလာ။ မည္သည့္အလုပ္လုပ္သင့္သည္ကို မိမိတို႕ဘာသာ စဥ္းစားေတြးေတာၾကေစလိုသည္။

နိဂံုး

ခ်ဳပ္၍ဆိုရေသာ္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးခ်ိန္ခြင္လွ်ာသည္ အေျပာင္းအလဲမ်ားစြာ ျဖစ္ပြားေနပါသည္။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျပည္သူတို႕၏ အေရးကို ေျပာင္းလဲတတ္ေသာ သဘာ၀ရွိသည့္ စစ္မ်က္ႏွာတြင္ အေျချပဳထားျခင္း မျပဳလုပ္သင့္ပါ။ လံုး၀မေျပာင္းလဲေသာ အင္အားတခုကေတာ့ ရွိပါသည္။ ဤသည္မွာ ဖိႏိွပ္မွဳမ်ားၾကားတြင္ မြန္းၾကပ္ေနေသာ ျပည္သူလူထု၏ ေျပာင္းလဲမွဳကို ေတာင့္တေနေသာ လူထုအင္အားၾကီးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအင္အားကို မွန္ကန္စြာအသံုးျပဳႏိုင္မွဳ၊ လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲစြာ ရန္သူ႕လူမ်ားကို စည္းရံုးႏိုင္မွဳ၊ ပူးတြဲၾကားျဖတ္အစိုးရအတြက္ စနစ္တက် nominate လုပ္ႏိုင္မွဳ၊ ယူဂ်ီေျမေအာက္လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ မီဒီယာအား မေရာစပ္မွဳ၊ ကြင္းဆက္မ်ား ျပတ္ေတာက္ျခင္းမရွိပဲ အခ်ိန္ႏွင့္အညီ ခ်ိတ္ဆက္လွဳပ္ရွားႏိုင္မွဳ၊ အလြယ္တကူ mobilize လုပ္ႏိုင္မွဳ၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေပၚထင္စြာမေနပဲ မွန္ကန္ေသာအခ်ိန္၊ ေနရာတြင္ တိုက္ပြဲမ်ား ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မွဳတို႕ျဖင့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ရွည္ၾကာေနေသာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲကို အဆံုးသတ္ၾကပါစို႕ ဟု ေရးသားလိုက္ရေပသည္။

ေတာ္လွန္ေရးသစၥာျဖင့္

ခင္မမမ်ိဳး (၅၊ ၈၊ ၂၀၀၈)